Vatn þýðir gróður!

Hér og þar í þessu þurra landi þar sem ryk rauk upp í kringum okkur í hverju skrefi, þá komu svona svæði þar sem allt var grænt og fallegt. Þetta var í kringum litlar lækjarsprænur sem skoppuðu rólega niður hlíðina, svo pínulitlar en samt svona voldugar að geta hjálpað öllum þessum gróðri að vaxa. Ótrúlega fyndið að vera að labba í ryki og sandi, og vera svo allt í einu kominn í gróður og moldardrullu, allt á sömu mínútunni. Þarna er klukkutímagangan orðin ca tveir og hálfur tími og við farin að spara vatnið... you never know.

Ýmislegt fallegt í eyðimörkinni þurru..

..eins og þessi litli kaktus sem ákvað að blómstra, þó allir hinir kaktusarnir segja að þetta sé ekki rétti tíminn. Alltaf er einhver sem brýtur reglurnar og gerir eitthvað allt öðruvísi en hinir, og það er það sem gerir lífið svo skemmtilegt!

Þarna er þetta fína hús

Við vorum á gangi þarna í eyðimörkinni og rekumst bara á þetta hús, alveg upp úr þurru. Við heilsuðum fólkinu "Buenos dias!!" eins og heimsmennirnir sem við erum, bóndakonan tannlausa en vinalega benti eitthvað til vinstri um leið og hún kallaði "senora!!" en við eltum guidinn okkar, sem var að bögglast eitthvað með gult plastband sem var búið að strengja yfir veginn. Þegar köllin fóru að hækka í vinalegu, tannlausu, bóndakonunni þá fórum við hlusta á hana og þetta reyndist sem sagt vera leiðin að gilinu sem hún var að benda á. Furðulegt með svona leiðsögumenn og völdin sem þeir hafa, maður mætir á staðinn, er sagt "this will be your guide!" og þar með er hlutverkum úthlutað! Þó svo það komi upp aftur og aftur og aftur og aftur atriði sem sýna að guidinn þekkir ekki svæðið frekar en þú, þá trúir maður alltaf á hann, aþþí þöj ððrögðu "this is your guide!!".

Þa´þurrtadna!!

Margt fallegt

Hér er Orri kominn með bolinn á hausinn, því pabbi las í bók að það er algert aðalatriði í "survival" að skýla höfðinu í hita. Það er reyndar líka aðalatriði í "survival" að ferðast bara á nóttunni í eyðimörkinni, aldrei opna munninn, því þá gufar vökvinn frekar upp og éta hverja einustu pöddu sem verður á vegi þínum því hún getur haldið í þér lífinu!! Við fylgdum ekki alveg öllum reglunum, enda bara hálfur dagur og við með vatn og kókoskúlur í nesti!

Hvílum lúin bein..

..eftir þessa rúmlega 4ra tíma göngu í eyðimörkinni, en vorum spennt þar sem við vorum á leiðina í heitu fínu lindirnar. Töldum við. Þær reyndust jú lokaðar, klukkan fjögur á laugardegi.

Inni í gilinu...

...en það var sem sagt það næsta sem við komumst að fossinum sem við höfðum upplýsingar um að væri 10m hár og svakalega flottur.. Fín ferð allt í allt, en dulítið mikið öðruvísi en við borguðum fyrir, hehe.

Fjölskylduæfingar í Arequipa :)

Ein af uppáhaldsmyndunum mínum

Tókum þessa í Bólivíu á leiðinni til Uyuni. Hristumst í rútu í 5 klukkutíma með innfæddum, sem tuggðu kókalauf í gríð og erg og reyndu að hafa stjórn á fallegu börnunum sínum og jafnvel húsdýrunum sem voru í fanginu. Rútan bilaði tvisvar á leiðinni og þá notuð allir tækifærið til að fara út að pissa og svo kasta kommentum á bílstjórann sem skreið undir rútuna til að redda málunum.

Þessi á myndinni varð forvitinn um ipodinn hans Viktors og fékk að hlusta á Metallica. Var rosa hrifinn!

Torgið í Arequipa að kvöldlagi

Það dimmir hérna milli hálfsex og sex á kvöldin og þá er torgið lýst upp. Það er ofsalega mikið líf í kringum torgið, fólk notar það til að hittast, spjalla, sýna sig og sjá aðra. Þarna vinstra megin er hliðið að kirkunni, þar sem fólk hefur safnast saman og hengt upp miða og spjöld til að sýna samstöðu með frumbyggjunum í skóginum sem eru að mótmæla yfirgangi stjórnvaldanna. Oft sér maður fullt af fólki koma út úr kirkjunni eftir messu. Virðist alltaf vel mætt, jafnvel þó það sé ekki jarðaför eða ferming....

Fyrsta bréfið komið!!

Arnór dansaði af gleði þegar hann fékk bréfið frá Alla

vini sínum síðasta föstudag!!!

Strípur

Við Viktor ákváðum um daginn að prófa að setja í okkur strípur. Ég hef prófað nokkrar stofur hér og þar í Suður-Ameríku en aldrei verið ánægð með útkomuna (engar stofur jafn góðar og Pílus í Mosó!), svo nú ákváðum við bara að gera þetta sjálf. Við fundum strípu-pakka í súpermarkaðinum á sex-hundruð kall, eitthvað voða fínt Latino-merki "si, si, si, myu bien!!" sagði litla konan í búðinni. Ég hef aldrei gert þetta áður, svo ég þurfti að draga djúpt andann þegar ég sá að leiðbeiningarnar allar voru á spænsku og herbresku. Settist út í garð, með orðabókina að vopni og reyndi að feta mig gegnum þetta svakalega skjal. Eftir 30 mín var ég orðin nægilega leið á þessu, til að verða kærulaus, kallaði á fórnarlambið og vatt mér bara í verkið. Viktor er hugrakkur drengur og treystir mömmu sinni vel, svo hann var ekki að hika við þetta. Og útkoman var bara flott! Þegar ég var búin að setja í hann, þá setti ég í sjálfa mig. Það er ótrúlega frelsandi þegar maður er að gera eitthvað svona, að hugsa bara um það, að ég þekki ekki neinn hérna! Þannig að ef þetta mistekst, þá lendi ég ekki í því að hitta fólk sem vissi hvernig ég var áður, úti á götu. Því ég hitti aldrei neinn sem ég þekki úti á götu. Hef ekki gert það síðustu 10 mánuði!

Svo þegar ég var að segja Höbbu frá strípunum, þá spurði hún "hvernig er þær á litinn??", nokkuð sem mér hefði aldrei dottið í hug, að fá sér einhvern lit!! Strípur í mínum huga eru bara "high-lights" eins og mamma segir. Þar kom í ljós hvor okkar er meiri ævintýramanneskja þegar kemur að hárinu, hehe.

Strípurnar hjá Viktori

Er þetta ekki bara helv.. fínt?? Við erum allavega perustolt af því að hafa fattað þetta!

Hér sést aðeins í strípurnar mínar..

...þar sem ég var snúin niður í óþægilegasta sófa í heimi til fallegasta og skemmtilegasta manns í heimi!

Byggingar við torgið

Á kaffihúsi við torgið

Þarna erum við að fagna 3ja vikna Spartan-kúrnum og að við vorum svona dugleg. Við Gaui með bjór og strákarnir með súkkulaði mjólkurhristing (maður segir jú ekki "milk-shake" Dídí mín!). Torgið fyrir aftan okkur þykir það fallegasta í Perú, bæði mikið af trjám á því og svo er það með hverja gullfallegu bygginguna allt í kringum sig. Sjáið t.d. eina þeirra á ,myndinni fyrir ofan. Þegar ég tók myndina var jarðskjálfti nýbúinn að ríða yfir, held hann hafi verið 4.9 á Richter, við fundum vel fyrir honum, en það er svo fyndið, maður er svo seinn að fatta. Við héldum bara að einstaklega þungur vörubíll væri að keyra framhjá, svo við héldum bara aðeins betur í bjórinn. Allavega þar til starfsfólk kaffihússins kom hlaupandi út á veröndina...

Hann Apríkósa

Hér er hann Apríkósa, góður vinur okkar. Hann býr á næstu hæð fyrir ofan og kemur oft í heimsókn til okkar. Hann er einhvers konar púðluhundategund, en soldið stærri en púðluhundarnir heima sem ég hef séð. Hann er ótrúlega skapgóður, geltir aldrei, en á það til að væla við hurðina okkar þegar við erum sein að opna fyrir honum. Hann er ferlega skemmtilegur og veit ekkert skemmtilegra en þegar við förum að djöflast úti í garði. Ef við erum að stökkva í armbeygjur eða eitthvað slíkt, þá tekur hann undir sig stökk og þeysist um garðinn eins og snarvitlaus maður/hundur og kemur svo tilbaka til að tjékka á hvort maður ætli að taka aðra armbeygju, því þá tekur hann sko annan sprett!!

Svona fær maður bita!

Hann Apríkósa er snillingur í að ganga á afturfótunum, þegar hann sér möguleika á smá snarli. Hér er hann í bláa og rauða settinu sínu, svo á hann líka græna prjónapeysu. Hann er alltaf klæddur í hundaföt (það virðist mikil tíska hér í Perú), nema þegar hann fær þvott úti í garði, þá verður hann skjannahvítur og ógurlega montinn, kemur hlaupandi inn í eldhúsið til okkar og hristir sig rækilega!

Eldhúsið

Hér erum við ansi mikinn part úr deginum, ýmist við skólavinnu, tölvuvinnu, að elda, borða, spjalla og teikna. Þetta er stórt eldhús, með stóru borði í miðjunni sem eiginlega fyllir upp í allt eldhúsið. Þaðan sem ég tek myndina er garðhurðin (ég sný sem sagt baki í garðhurðina), en við höfum aðgang að litlum garði þar sem við getum setið í sólinni, æft og svo er tvöfaldur vaskur þar sem ég þvæ fötin okkar. Gaui snýr baki í hurðina sem leiðir mann út í gang/stofu og hefur aðra höndina á stóra, trausta og gamla ísskápnum sem við erum með. Nú ætlar Orri að skella sér í appelsínugula ponsjóinn sem ég keypti á markaði hér og prúttaði niður í ekki neitt, og sýna okkur íbúðina.

Í herbergi Arnórs

Hér er Orri inni í herberginu sem Arnór og Viktor skiptast á að hafa. Við erum hér í 38 daga, og þeir vilja báðir hafa einkaherbergi. Þeir ákváðu því að skiptast á, hvor hefði herbergið í tíu daga fyrst, og svo níu daga í annarri umferð. Þegar myndin er tekin er Kiss-aðdáandinn Arnór sem sagt herbergis-eigandinn.

Sést inn í eldhúsið

Hér er Orri fyrir framan eldhúsið, stendur á ganginum og þá eru dyrnar í herbergin á hans vinstri hönd (eða eiginlega snýr hann bringunni að herbergjunum. Ég stend í stofunni og tek myndina.

Stofan

Þarna er stofan í þessari skrítnu íbúð sem við búum í hér í Arequipa. Inngangurinn er hjá sófanum, þessum rauða flauels-sófa, sem er tvímælalaust óþægilegasti sófi í heimi. Maður situr á spýtunum og gormunum og það er eiginlega ómögulegt að finna góða stellingu, svo við endum oft í því að draga dýnu úr rúmunum fram til að liggja á þegar við horfum á kassann. En stofan er stór, og ég man þegar við komum hingað fyrst, þá hélt ég að stofan væri lobby í afgreiðslu gistihússins, þetta er eitthvað svo skrítin stofa. Svo höfum við nú bara vanist þessu og líður voða vel hérna.

Gangurinn

Hér er litli ponsjó-kallinn á ganginum, þar sem inngangur í öll herbergin er. Þetta er stórt gólfpláss, þar sem Orri hefur sett upp marga fótboltaleiki. Svo er heimskortið að sjálfsögðu á sínum stað!

Herbergi Orra og eins af stærri strákunum

Orri er búinn að skreyta vegginn fyrir ofan rúmið sitt voða flott. Hann er heilmikill Kiss-aðdáandi, eins og Arnór, svo það er mikið teiknað af Kiss-myndum. Hann hefur líka ofsalega gaman að því að lita myndir sem eldri bræðurnir eru svo góðir að teikna fyrir hann, og svo er þetta auðvitað allt komið upp á vegg, til að gera fínt.

Ponsjó

Eins og það er heitt og gott á daginn hérna, þá verður bara skítkalt hérna á kvöldin, og þá sérstaklega inni í íbúðinni okkar, því hún er jú ekki upphituð. Þá er gott að grípa í ponsjóinn sinn, þeir eru alger snilld! Gerðir úr Alpaca ull, mjúkir og hlýjir og við erum búin að kaupa okkur nokkra til að hafa á svölum sumarkvöldum heima á pallinum. Ég veit ekki með hárið á mér, það er bara slétt þarna, svo annað hvort hefur Gaui verið einstaklega erfiður þennan dag, eða þá að ég hef eins og venjulega átt í vandræðum með spænskuna og keypt eitthvað sjampó sem sléttir hárið í einum hárþvotti! Segjum seinni kostinn líklegri.... það er svona diplómatískt korrekt..

Kókoskúlur

Á meðan á 3ja vikna Spartanfæðinu stóð, þá var jú sykur og hveiti út úr myndinni. Eitthvað þarf maður nú að hafa sem nasl eftir mat o gþegar maður er "lækker-sulten", svo ég prófaði mig áfram í kókoskúlum. Hitti á þessa líka fínu blöndu úr haframjöli, hreinu smjöri, hunangi, kókosi, möndlum og hreinu kakói. Ferlega gott og hollt nammi!

Handþvottur

Við höfum ekki haft þann lúxus að hafa þvottavél síðan í mars, þegar við vorum í Buenos Aires. Ég er sjálfskipuð þvottakona fjölskyldunnar (veit ekki alveg hvernig ég fékk þann titil, en hann er minn). Hér í Arequipa-íbúðinni er ekkert heitt vatn, og við hitum alltaf upp allt þvottavatn á einni af þessum tveimur gashellum sem við höfum í eldhúsinu. Svo þvæ ég og þvæ, hverja einustu spjör af okkur, viskustykkin okkar tvo, handklæði og meira að segja sængurföt og einu sinni gardínu. Þegar við komum var gardínan í einu strákaherberginu þannig að ef maður renndi henni fyrir gluggann, þá stóð maður í ryk-skýi á eftir. Það þarf mikið til að ég hreinlega nenni að taka gardínu niður, það veit hún tengdó, sem hjálpaði mér með nýjar gardínur þegar við fluttum inn í íbúðina í Mosó, hún vildi setja þær upp til að athuga síddina, sem var svona líka fín hjá henni og svo þurfti hún eiginlega að glíma mig niður til að fá leyfi til að taka þær AFTUR niður, því það þurfti að þvo þær og strauja!! Ég sá engan tilgang í þessu, en tengdó er þrjóskari en ég í svona málum, svo hún vann. Og nú getur hún líklega gert sér í hugarlund hversu SVAKAlega þær hafa verið skítugar, fyrst ég tók þær sjálfviljug niður og HANDÞVOÐI þær. Ipodinn minn er life-saver á þessum þvottastundum og með músik í eyrunum og sólina sem skín alla daga og þurrkar þvottinn á no time, þá er ég bara happy camper! Og ég á aldrei eftir að kvarta heima á Íslandi þegar ég þarf að handþvo eina og eina peysu! Það er sko piece of cake!! Með krana sem úr kemur heitt vatn og þvottavél til að þvo langstærsta hlutann af þvottinum! Lúxus.

Órói í Perú

Nú er ástandið í landinu ekki nógu gott. Það hafa verið mikil mótmæli síðustu vikur í Amazon-skóginum, þar sem "natives" eru að mótmæla yfirtöku stjórnvalda á landsvæði sem þeir telja sitt. Svæðið er mjög ríkt af olíu og því hafa stjórnvöld ákveðið að taka svæðið af þeim, svæði sem þeir og þeirra forfeður hafa búið á mjög lengi. Síðasta föstudag sauð uppúr fyrir alvöru, herinn/lögreglan mætti á svæðið til að taka niður "road-blocks" sem frumbyggjarnir höfðu sett upp og í raun braust út stríð. Frumbyggjarnir tóku á fjórða tug gísla úr hópi lögreglumannanna og herinn skaut á þá úr þyrlu (á móti boga og örvum frumbyggjanna. Mjög margir létust. Yfir helgina var svo ráðist í að frelsa gíslana og enn fleiri létust. Þetta er að gerast langt frá Arequipa, en þegar við vorum að labba um miðbæinn í dag sáum við heilmargt fólk sem var hengja upp blöð hjá stærstu kirkjunni í bænum, þar sem á voru ritaðar beiðnir til stjórnvalda og hersins, um að hætta að myrða bræður þeirra, "eitt Perú" og ákallanir um frið í landinu. Við verðum lítið sem ekkert vör við þetta á annan hátt en þetta og svo það sem við getum lesið í fjölmiðlum. Engar áhyggjur af okkur, þetta er langt í burtu. En þetta er sorglegt.

Þarna er Misti

Eldfjallið stóra. Eitt af þremur eldfjöllum sem vaka yfir Arequipa, gullfallegt. Misti er 5800m hátt og við sjáum það alltaf um leið og við komum út um dyrnar okkar. Þarna sést líka í brúnna yfir Chilli-ánna, sem rennur í gegnum Arequipa, ansi vinsæl river-rafting á. Við töltum yfir þessa brú annan hvern dag, á leið í súpermarkaðinn.

Skóli og vinna

Á virkum dögum höfum við fína rútínu með smá skólavinnu og vinnu í tölvunni, því við erum auðvitað alltaf að stússast í ketilbjöllufyrirtækinu okkar, sem er að blómstra í höndum frábærra þjálfara sem við höfum þar, Jón Viðar, Yrja og Arna!! Svo erum við náttúrulega að fá Maxwell til landsins í september og það er heilmikil og skemmtileg vinna í kringum það. Gaman að segja líka frá því að það er orðið uppselt á bæði námskeiðin sem við höldum og við erum að bæta við námskeiðum úti á landi! Og auðvitað ketilbjöllurnar sem við vorum að kaupa og er verið að gera fyrir okkur. Við eigum von á þeim í september líka. Svo það er sko nóg að gera, svo það er bara gaman. Strákarnir hafa aðeins verið að taka próf sem við höfum fengið send frá kennurunum þeirra í Varmárskóla. Þeim hefur gengið svaka vel í prófunum, þetta er frá 8.5 til 10 sem þeir eru að fá, eeeeeen eitt próf eftir. Og það er danska hjá Viktori. Mjög spennó!! Í fyrsta lagi vegna þess að hann var nú reiprennandi á dönsku þegar hann var tveggja ára, búsettur í Danmörku og hjá Suzanne, yndislegu dagmömmunni hans meðan við bjuggum í Odense. Í öðru lagi vegna þess að danska er jú síííívinsælt fag í skóla og Viktor hefur alveg heyrt af aðdáun bekkjarbræðra á málinu. Og í þriðja lagi vegna þess að ég hef lítið gert í því að kenna honum dönsku í vetur, því ef hann kann dönsku, þá höfum við Gaui ekkert tungumál til að tala saman á, þegar þeir eiga ekki að skilja hvað verið er að ræða um!!! En, ég veit, það er ekki góð ástæða (segir fólk mér..) svo nú erum við farin að babla saman "halvtreds, tres, halvfjerds, firs..o.s.frv.). Prófið verður í vikunni, ég spái stjarnfræðilegri einkunn!! Det skal nok blive sjovt!! Ég man alltaf hvernig ég tók svona auganrúll, þegar ég var að læra fyrir próf, ca 14 ára og María frænka, sem bjó jú í Danmörku kom, kíkti yfir öxlina hjá mér og stundi "jiiiii, studerer du dansk, hvor sjovt!! Nu skal vi snakke sammen, jajaja..!" með þessum svakalega hreim. Nú svo rættist nú úr þessari kunnáttu hjá mér og við Gaui fórum jú til DK að læra, bjuggum þar í 6 ár og erum fluent í dönsku. Og nú erum við að endurtaka leikinn við guttann okkar! Kvikindisskapur sem maður ræður bara ekki við. Það er svo gaman að tale dansk!!

Í fótbolta

Þetta er ekki allt skóla- og ketilbjölluvinna! Við reynum að fara eitthvað út á hverju degi, þó það sé oft ansi freistandi að vera bara inni í stóru íbúðinni og litla hlýja garðinum sem við höfum hér. Við erum búin að ferðast mikið síðustu vikur og það er frábært að fá svona tíma til að slaka bara á, æfa mikið (jú það fer víst saman!) og bara vera saman í ró og næði. Hér á myndinni eru Gaui og strákarnir að leika sér í garði hér nálægt og Orri er einmitt nýbúinn að verja glæsiskot!!

Við höfum prófað að fara á tvær fótboltaæfingar hér í bænum. Ein var í klúbbi sem reyndist vera "country club", voða fínt umhverfi, fáir krakkar að æfa og það fyndna var að þjálfarinn var lítið að "ýta" á þessi börn. Ef þau hlupu eitthvað fyrir alvöru í nokkrar sekúndur, þá sagði hann þeim að þau mættu alveg taka sér pásu og setjast á kantinni meðan þau hvíldu sig. Common!! Krakkarnir voru meira eða minna of þung og höfðu sko þörf fyrir miklu meiri hreyfingu en þetta! Held að íslenskir fótboltaþjálfarar hefðu fengið hláturskast yfir þessu. Orra og Arnóri fannst þetta leiðinlegasta æfing sem þeir hafa farið á.

Hinn staðurinn sem við kíktum á er nokkra kílómetra í burtu, sem er ekkert mál, taxar mjög ódýrir. Þegar við komum á völlinn var það fyrsta sem við sáum kind á vellinum, að éta. Alveg hinum megin voru guttar að æfa, við töltum yfir og það kom í ljós eftir smá spjall að þetta voru 12-14 ára guttar, þetta var ekki beint félag, heldur svona "institution". Veit ekki alveg hvað það þýðir, en Orra og Arnóri var boðið að taka þátt. Þeir skelltu sér í leikinn og höfðu gaman að, Orri skoppaði soldið um þarna, helmingi minni en flestir, en stóð sig voða vel, hehe. Eftir æfinguna var okkur boðið að æfa með "institutioninni", sem hljómaði ekkert illa, en við þurftum þá að koma með ljósrit af passanum þeirra, tvær passamyndir af hvorum og næsta æfing var kl. 6 í fyrramálið! Ok. Við erum fótboltaáhugafólk og áhugafólk um hreyfingu... en að að vakna kl. 5 fyrir það! Hér! Í Perú! Og taka leigubíl í myrkrinu! Sorry. No thanks. Svo næsta skref var að panta bara pláss á fótboltanámskeiði í sumar í Aftureldingu.. og Orri og Arnór ganga um á bleiku skýi, þeir hlakka svo til að fara á æfingu þar sem þeir skilja ALLT sem er sagt, hehe. Þeir eru hörkuduglegir að æfa hér í garðinum með okkur, og nýjustu fréttir eru þær að Arnór bætti upphífingametið sitt í dag. Guttinn er kominn í 10 dead-hang upphífingar (það þýðir að hann hangir í hringjunum okkar og hífir sig upp, fer rólega niður, réttir alveg úr handleggjum, án þess að koma við jörð, og hífir sig upp aftur. Tíu sinnum!!). Þegar við vorum í Chile var metið hans 3!!! Engin smá bæting hjá guttanum.

Ávaxtakallinn

Þarna er Gaui á þriðja degi í ávaxtahreinsuninni. Við hin tókum bara einn ávaxtadag og þótti nógu erfitt, hann hins vegar er harðari af sér og ákvað að taka fimm daga, eins og Spartan bókin segir til um. Maður má velja 1-5 daga og eins og ég hef sagt áður, þarna kemur líklega í ljós hver er mesta hörkutólið í familíunni.. Á myndinni er hann búinn að slátra hálfu papaya og fór létt með. Takið eftir fína ponsjónum! Þeir eru frábærir, ekkert smá hlýir, og það veitir ekki af því hér í kuldanum á kvöldin. Heitt á daginn og kalt á nóttunni. Eðal-blanda og við fáum sól á daginn og svo sofum við hrikalega vel hérna! Annar plús er að mýflugur þrífast illa í þessari hæð, svo það er lítið um bit, eiginlega bara ég sem fæ eitt og eitt.

Er þetta Esjan..?

Nei, þetta er fjall við bæinn Nazca. Ég varð að taka mynd, því þegar þessu brá fyrir, þá fannst mér ég allt í einu vera stödd í miðbæ Reykjavíkur þegar maður sér glitta í Esjuna milli húsanna!

Bestu rúturnar í Perú

Þarna er rútan sem við komum með til Arequipa. Það eru alls konar "rútu-stig" sem maður getur valið og verðið eftir því, alveg frá því að vera gamlir amerískir skólabílar, sem teljast of hrumir til að vera skólabílar lengur (getið ímyndað ykkur ástandið á þeim, því ég verð að segja að skólabílarnir hafa nú ekki verið allra nýjustu módel... allavega ekki í Mosó!!) og upp í að vera þessar tveggja hæða rútur, öruggar, mjúk og stór sæti, tvö klósett, matur innifalinn og teppi og koddar yfir nóttina. Það er frekar ódýrt að ferðast með rútu hér, jafnvel þessum bestu, svo við höfum mikið notað þennan ferðamáta. Orðin vel sjóuð í rútuferðum :) Það eru sko engir smábílar hér á ferð!

....það er búið að vera svo ógurlega lítið um viðbrögð frá Íslandi (Bragi hefur haldið uppi heiðri lands og þjóðar og Habba sent eitt frá Oz, takk fyrir það mín kæru!) Sko í sambandi við comment frá ykkur, þá er svo gaman að heyra í ykkur, að nú ég kalla núna eftir smá skilaboðum! Eða eruð þið öll upp á fjöllum í lopapeysum að lifa á náttúrunni á þessum krepputímum...??
Læt hér fylgja með mynd af versta mat sem við höfum fengið í ferðinni. Keyptum þetta á lokal-stað í Salta í Argentínu, héldum að við værum að panta grillkjöt, vorum mjög svöng, pöntuðum 5 skammta!! Fengum þessa þarma, sem litu hryllilega út og voru verri á bragðið en þeir litu út fyrir að vera....

Landakortið okkar!

• View my profile


• Create your own travel map or travel blog


• Find Cheap Flights at TripAdvisor

Jei, allir kátir..

..voða spennó að fara í flug til að skoða eitt af undrum veraldar, sjálf Nazca merkin.

Það er í raun furðulega lítið vitað um þessi merki, aldurinn á þeim t.d. talinn vera milli 1300-2200 ára, og tilgangurinn er einnig ansi umdeildur. En allir eru sammála um að þetta eru merki sem eru stórmerkileg og við ákváðum að skella okkur í flug til að sjá þau sem best. Það var búið að segja okkur að því minni vél því betra útsýni, því þá væri hægt að beygja og sveigja að vild. Ég er nú ekkert heimsins mesti flugaðdáandi, en ég vildi ekki missa af tækifæri að sjá þessi merki úr lofti. Flugmaðurinn var reynslubolti mikill og smá bolti meira að segja, en það virtist ekki hafa áhrif á jafnvægi vélarinnar, því hann raðaði Gauja fyrir aftan sig vinstra megin og ég og Orri vorum til að vega á móti hægra megin. Kannski var ég bara OF mikið að pæla. Flugvélin fór strax í gang, svakaleg læti, eins og að vera í gömlum Willis-jeppa og við vorum innan skamms komin í loftið. Rosa gaman. Ég sat fremst, við hliðiná flugmanninum, og heyrði í öllum mælum og það gat verið smá stressandi þegar hann tók stífar beygjur, til að sýna okkur sem best merkin, þá fóru ÖLL möguleg og ómöguleg viðvörunar-píp í gang, en það truflaði flugsa ekki heldur! Þetta var svakalega eftirminnileg ferð, þrátt fyrir smá kvíða og ég vildi ekki hafa sleppt henni! En ég sagði mömmu ekki frá þessu fyrr en eftir á, og hún var voða þakklát essku kjéddlan.

Allir að setja belti og heyrnartól!

Þetta var minnsta vél sem ég held ég hafi nokkurntíma farið í og þó svo ég vissi að hún væri bara fyrir 5 farþega, þá kom mér samt á óvart að hún væri SVONA lítil. Það kom samt held ég Orra ennþá meira á óvart, en hann hafði ekki nennt að fara á klósettið í flugstöðinni, "hann ætlaði bara að pissa í flugvélinni".

Útsýnið úr flugvélinni

Þetta er nálægt flugvellinum, rétt áður en maður kemur yfir sléttuna þar sem merkin eru.

The Astronaut

Þessi fannst mér alveg frábær. Hann er gerður í lítinn hól, meðan flest hin merkin eru gerð á sléttunni í eyðimörkinni. Hann er svona sakleysislegur og vinkar til manns, ferlega sætur. Ef þið kíkið svo efst á myndina, þá sjáið þið ástæðuna fyrir því að ég var næstum búin að gera í brækurnar nokkrum sinnum í ferðinni, því flugmaðurinn hafði svo gaman að því að sýna okkur myndirnar, að hann lét flugvélina fljúga hér um bil lóðrétta, meðan hann horfði bara út um hliðargluggann og var bendandi á hitt og þetta, sem ég bara sá ekki fyrir öllum hvítu blettunum sem birtust þegar hræðslan ætlaði að drepa mig. Astronautinn hló bara að mér og vinkaði meira.

Me and my monkey

Köngulóin

Mér fannst soldið sniðugt, að þegar ég hef verið að skoða myndir af Nazca-merkjunum í bókum og túristabúðum fannst mér alltaf minnst varið í köngulónna. Svo þegar við flugum yfir þá varð ég alveg heilluð af henni, hún var svo skýr og mér fannst þetta bara svo svakalega flott mynd. Svo eftir flugið, þá fengum við lítinn bækling með lista yfir hvaða Nazca-merki tengjast hvaða stjörnumerki. Og þá er það bara þannig að köngulóin er meyjan! Ég bara ræð ekki við þetta, ég sem tilkynnti mömmu (meyju) það hátíðlega hér um árið að ég myndi sko EKKI og barasta ALDREI giftast meyju, giftist ekki bara þessari líka svakalegu meyju, heldur laðast ég líka að meyju-könguló! Annað skrítið (svona ef maður fílar það á annað borð að gera mikið úr einföldum atriðum..) þá fannst Gauja kólibrí-fuglinn flottastur, og hann er náttlega bogamaður! ME!!

Kólibrífuglinn

Þetta er eitt frægasta merki Nazca-merkjanna, rosalega flott.

Flamengo-fuglinn

Hann er ekki jafn augljós og apinn, köngulóin og kólibrífuglinn, en samt flottur.

Hendurnar og Tréð

Þarna sést yfir turninn sem hægt er að fara upp í til að skoða merkin, ef maður vill ekki fara í flugið. En þá sér maður bara lítinn hluta merkjanna og fyrst maður er nú á annað borð mættur, þá er bara betra að taka allan pakkann!!

Yess, komin á jörðina aftur!!

Þarna er flugmaðurinn að skrifa fyrir okkur verðlaunaskjöl! Og það er sko heldur betur eitthvað sem maður á skilið eftir þessa ferð,

þetta var eins og endalaus rússíbani, sem var rosa gaman fyrst...

Gaui kátur...

...aðeins búinn að jafna sig eftir sveiflurnar. Í pokanum eru matarafgangar Orra, frá því fyrr um morguninn og þetta kom upp ÞRÁTT fyrir að við sveltum barnið í marga klukkutíma fyrir flug, því við vissum að það gæti orðið "örlítið" bumpy!

Svona hress!!!

Kirkjugarður, opinn

Þegar við komum á flugvöllinn til að skoða Nazca-línurnar sögðu þeir okkur að það tveggja tíma bið eftir fluginu og þeir stungu upp á að við notuðum tímann til að heimsækja Chauchilla kirkjugarðinn sem er rétt fyrir utan Nazca. Við höfðum ætlað að fara að skoða hann eftir flugið, en sem betur fer létum við verða af því fyrir flug, því eftir flugið vorum við nú ekki "hressasti hópur í heimi". Chauchilla kirkjugarðurinn er kirkjugarður þar sem jarðaðir eru þeir sem tilheyrðu "pre-Inka" kúlturnum, sem sagt þjóð sem bjó á svæðinu áður en Inkarnir tóku völd. Grafhýsin sem voru gerð um 1100-1200, eru gríðarlega mörg og hefðin var að fjölskyldur voru grafnar saman í hvern sinn reit. Við fengum þennan líka fína guide til að keyra okkur á staðinn og labba með okkur og segja okkur frá. Það eru 12 grafreitir sem eru opnir, en svæðið er sérstaklega þekkt vegna þess að það var uppáhaldvinnustaður grafarræningja um 1940, vegna gullskartgripa (það eru gullnámur þar í kring) og textil-efna, sem þótti verðmætt. Þeim var hins vegar skítsama um múmíurnar sem "bjuggu" í reitunum, og skildu grafreitina eftir opna og iðulega alla íbúa eftir í hlutum, á víð og dreif um jörðina í kring. Hrikaleg óvirðing og magnþrungið að ganga þarna um og skoða grafirnar. Guidinn okkar hefur greinilega farið ansi oft á staðinn og var ægilega stoltur af þessum furðulega stað og spurði alltaf reglulega "nice!! yes!! nice!!" og við kinkuðum þögul kolli og kreistum fram bros. Hann sagði okkur meðal annars að fólkið var eftir andlátið (maður var hundgamall ef hann náði fertugsaldri, orðinn hokinn og þreyttur enda lítið um góða fæðu, lítið sem ekkert vatn, en hins vegar mikið um erfiðsvinnu, draumur masókistans) þá var það opnað frá nára upp að rifbeinum (og meðan guidinn sagði okkur þetta, dró hann Viktor til sín og sýndi með tilþrifum hvernig kviðristan væri framkvæmd), "they open the chest!" sagði hann og þóttist rífa upp brjóstkassann á Viktori mínum, "and then they clean.. yes" og nuddaði magann á Viktori, sem var orðinn ansi vandræðalegur á svipinn! Og síðasta skrefið í ferlinu var að nudda kviðinn innanverðan með olíu frá trjánum í kring og einhverjum jurtum og loka svo öllu saman. Svo var sá látni vafinn inn í baðmull frá toppi til táar, í sitjandi stellingu með krosslagða fætur, og settur í grafreitinn og snúið í austur. Þannig gæti hann horft á sólarupprásina og þar sem öðlast nýtt líf. HINS VEGAR... ef þú hafðir hagað þér illa í lífinu, þá var nú svo sem gengið jafnvel frá líkinu, eeen það var grafið í öðrum kirkjugarði, látið horfa niður og... það kvikindislega.. snúa baki í sólarupprás. Ekkert nýtt líf fyrir þig takk fyrir! Þannig var nú losað sig við glæpamenn í þá daga, og þá voru þeir ekki svona eilíft að endurfæðast og skemma fyrir okkur hinum.

Rastafari

Mér fannst alveg magnað að sjá þennan gaur, hann hlýtur að hafa verið svakalegur töffari í den! Hárið er ennþá nokkuð óskemmt og þar er sko ekkert smávegis hár á ferðinni!!

Í kringum 1200 voru sem sagt rastafari-hárgreiðslur the thing . Eitt sem mér datt í hug... er etta ekki týpist! Alltaf er tískan jafn ópraktísk, hverjum dettur í hug að hafa þykka rastafari-lokka í 40°stiga hita. Það er jafn óhentugt og þegar mini-pilsin ráða ríkjum á Íslandi í janúar. Eeen tískan er svo sterk, sama hversu ópraktísk, henni skal fylgt! Allavega hjá yngra fólkinu, nú og hjá þessum hópi í eyðimörkinni var bara yngra fólk, því það dó í síðasta lagi 39-40 ára. So there you go! Fashion rules!! Og þessi töffari með ca 5kg af hári á kúpunni.

Eftir grafarræningja

Eftir að grafarræningjarnir voru búnir að ræna grafirnar þá skildu þeir bara bein og klæði eftir á víðavangi, voru lítið að spá í virðingu fyrir þessum 800 ára grafreitum. Þetta er látið liggja nokkuð óhreyft á svæðinu þar sem gamli kirkjugarðurinn er, allavega sum beinin, leirkera-restar og tau-leifar, til að sýna hvernig skilið var við þetta. Stundum finnast lærleggir og jafnvel hauskúpur hér og þar í eyðimörkinni , þá t.d. vegna þess að fólk hefur dáið á leiðinni að sjónum í leit að fæðu og þá er beinunum komið til skila og sett í grafreitina, öllu raðað í voða fína og skipulagða röð, lærleggir saman, hryggjaliðir saman og fleira. Spurning hvort þetta sé einhver í Meyjar-merkinu sem raðar í grafirnar...?