Leiksvæði í La Paz

Það eru ótrúlega skemmtilegt að fara á leiksvæði hér í Suður-Ameríku, þeir eru snillingar í skemmtilegum leiksvæðum og við notum þau bæði til að sitja pen á bekk og horfa á strákana leika, leika með þeim og svo auðvitað taka æfingar í öllum klifrugrindunum og þrautabrautunum. Þarna er Orri í kjafti krókódíls sem er mósaiklagður. Svæðið er á hárri hæð sem við þrömmuðum upp, andstutt og hress :)

Í La Paz

Þarna vorum við á rölti í miðbæ La Paz, alls staðar brekkur og það er ótrúlegt hversu móður maður verður í þessari hæð, um 4000m yfir sjávarmáli. Engin þörf (eða orka) fyrir æfingu þarna, því æfingin felst hreinlega í að hreyfa sig út úr hótelherberginu!! Við sáum auglýsingu um Gym, hægt að fara í spinningtíma. Ye, right!!

Uyuni - La Paz

Best að byrja aftast í fæslum dagsins í dag (byrja á póstinum á undan "markaðir", því ég hef skrifað þetta "löbende" yfir þessa daga sem við vorum í Bólivíu (gerði dagbók í tölvunni, því netið var bara ekki available í Bólivíu, nema einstaka einstaka sinnum) og setti þetta inn í dag, en auðvitað í "afturábakröð". Veit ekki hvort löng ferðalög séu að spila með gráu sellurnar eða hvort það sé hæðin yfir sjávarmáli sem taki nokkrar blaðsíður eða hvort síðasta nótt hafi haft þessi áhrif, en Anrór og Orri fengu þá svakalegustu magakveisu sem komið hefur í ferðinni. Við Gaui vorum á vakt í alla nótt, ábyrgðinni var dreift þannig að Gaui sá um það sem kom út um munninn, meðan ég sá um það sem kom út um bossann, allt í vökvaformi og aumingja drengirnir sátu á klósettinu til skiptis, með bala í fanginu og Orri litli þurfti tvisvar að fara í sturtu í nótt, því hann bara fann ekki þegar niðarinn kom... mm mm mm, hressandi nótt sem sagt. Sem betur fer eru þeir á batavegi núna, sofa inni í herbergi, alveg búnir á því, en sterió-útsendingar eru hættar í bili... Erum komin til Lima í Perú, og ég skrifa um það á næstu dögum :) Líst rosa vel á Lima!!

Að ferðalaginu til La Paz, hæstu höfuðborgar í heimi:

Fína rútuferðin til La Paz var svo næst á dagskrá, við vorum mætt tímanlega og meðan við guttarnir fórum í súkkulaðiferð (alltaf gott að hafa smá súkkulaði í langri rútuferð, og eiginlega pottþétt að maginn þoli það!) þá fylgdist Gaui með töskunum. Þegar við komum svo tilbaka benti hann okkur á lítinn gutta, sem stóð aleinn á upphækkun á miðri götunni. Í Bólivíu er sko ekkert um tillitsama umferð, og bílarnir og rúturnar keyrðu bara á fullri ferð framhjá þessum gutta, sem hágrét. Eftir nokkrar mínútur voru ansi margir farnir að fylgjast með honum, hann hágrét bara en enginn gerði neitt. Fyrst datt okkur í hug að hann væri settur í skammakrókinn, því konur í sölubás voru mikið að fylgjast með honum, þar sem hann reyndi að klifra niður en hætti alltaf við. Við vildum ekki blanda okkur, töldum þetta uppeldisaðferð, en svo var þetta bara of mikið. Gaui sagði þá við mig „farðu að tala við hann“ eins og ég væri fluent í spænskunni, ég hikaði, en þá sagði Orri „jú, mamma, við verðum, ég skal koma með þér, ég þori!“. Svo við fórum og ég spurði hann „donde esta mama?“, hann hætti að gráta og horfði hissa á þessa skrítnu konu og sagði ekki neitt. Þá kom konan úr sölubásnum, ég spurði hana, en hún þekkti þá guttann ekki neitt. Þá var ekkert annað í stöðunni en að taka litla strákinn upp og forða honum allavega út af götunni. Hann var ekkert á móti því að ég tæki hann upp, ég notaði rosalega rólega rödd, talaði bara við hann á íslensku á milli þess sem ég sagði „donde esta mama?“ og hann varð rólegur og hætti alveg að gráta. Þetta var svona tveggja ára gutti, klæddur í ponsjó, með hatt, dökkbrún augu og svart hár, Alger dúlla, en táraslóð niður bústnar kinnarnar. Ég spurði leigubílstjóra sem höfðu verið að fylgjast með honum, þeir vissu hvar hann ætti heima, en vildu ekki hjálpa. Bentu mér bara í átt að heimilinu og þá kom maður á hjóli að okkur og bauðst til að fylgja mér með hann. Ég byrjaði að elta kallinn, en þá fór guttinn bara aftur að gráta og ég sagði að þetta væri ekki sniðugt, hann vildi ekki fara. Þá bauðst kallinn til að taka guttann, en sá stutti varð alveg vitlaus þegar ég ætlaði að rétta hann yfir. Þá hlustaði ég bara á instinct og sá að guttinn byrjaði að benta í átt að einni sölugötunni. Ég elti þá áttina sem hann benti, aftur orðinn rólegur, en horfi svakalega hissa á mig öðru hvoru, líklega aldrei séð gringóa svona nálægt. Arnór og Orri eltu mig og voru mín stoð og stytta í þessu, meðan Viktor og Gaui vöktuðu töskurnar og við enduðum á að finna mömmu hans. Þá var hún að spjalla við eina konuna í sölubásum í götunni og hún fékk bara hláturskast þegar hún sá mig með Rico litla!! Það voru nú ekki miklar áhyggjur yfir að tveggja ára barn væri eitt að rölta um bæinn, og þegar ég sagði henni frá hvar ég fann hann, á miðri umferðareyju, þá bara brosti hún og tók hann. Harður heimur hér og nokkuð ljóst að við erum dulítið meiri hænsnamömmur með börnin okkar en þær hér. En hún þakkaði mér fyrir og við kvöddum Rico litla og töltum tilbaka að rútustöðinni þar sem beið okkar 11 tíma rútuferð.

Rútan var svo sem ágæt, ekki mikið pláss og engin fótpallur, þannig að maður hallaði sætinu aftur og reyndi að láta fara vel um sig. Það sem Andrea, sú sem reddaði ferðinni, hafði lýst sem "a little bumby the first part of the journey" reyndist vera um 7 klukkutímar á mesta þvottabrettisvegi sem ég hef prófað. Hristingurinn var slíkur að ég er illa svikin ef appelsínuhúðin sem ég hef auðvitað ekki, sé ekki öll horfin. Nýrnabelti eins og mótorhjólamenn nota hefði komið sér vel og gott ef nýrun eru ekki bara komin niður í leggi eftir þessa ferð. Eeen, þrátt fyrir hristing gekk þetta nokkuð vel, engin bílveiki (sem er gersamlega yfirnáttúrulegt!!) og þar sem ekkert klósett var í rútunni í þessari 11 tíma ferð, þá var stoppað kl. tvö um nótt við lítið joint í litlu þropi og allir stilltu sér í röð við kamar í bakgarðinum, með vatnskönnu í hendinni til að renna afurðunum neðar í rörið sem miða átti í.... ýmislegt skemmtilegt hægt að gera sér til dundurs á nóttunni, en þetta var ekki á vinsældarlistanum mínum.

Salthótelið

Í miðju Salar, er svo þetta hótel, sem er auðvitað allt gert úr salti.

Saltvatnið

Svo var það Saltvatnið!! Svakalegt landsvæði, hvítt svo langt sem augað eygir!! Reynslubankinn segir manni að þetta sé snjór, en svo er sko ekki. Þorpsbúar vinna saltið og selja það um alla Bólivíu, en svo gera þeir sér líka hús úr saltinu. Þetta er magnaður staður og ótrúlegt að vera þarna. Við prófuðum að smakka allt, jörðina, húsin, listaverkin sem eru gerð úr þessu. Allt brimsalt!!

Uyuni og rútuferð og hrrrotel

Stefnan var svo tekin á Uyuni, þar sem bærinn liggur við Salar, en það er eitt stærsta undur Bólivíu. Stórt uppþornað saltvatn, 12þús ferkílómetrar að stærð, sem sagt stærra en Barbados, og 1/10 af stærð Íslands. Uyuni (borið fram Újúní) er hins vegar bær sem er á barmi örvæntingar. Um leið og við stigum útu úr rútunni var fullt af fólki sem stökk að okkur með tilboð um gistingu, ferð að Saltvatninu og aðra túra. Það var rifist um okkur, allir að gera lítið úr tilboði hinna, og á endanum fór Gaui með einum kalli sem hafði hostel þarna alveg við, til að kíkja á herbergin. Hann kom tilbaka og var eitthvað skrítinn á svipinn, spurði mig svo „langar þig að prófa að sofa í fangelsi?“, þá voru herbergin víst alveg eins og klefi. „Fjölskylduherbergið“ var örmjótt, með fjórum rúmum og ekkert annað komst inn, NEMA sjónvarp sem hékk á veggnum. Kallinn gerði mikið úr því „you see, television!!“. Þegar Gaui spurði um klósettið, þá var það bara hinum megin við hornið, sem þýddi ca. tveggja mínútu labb gegnum ranghala hússins. Við erum svo sem engin lúxusdýr, en þetta var aðeins of mikið, þegar maður er með þrjá gutta með sér, mismyrkfælna. Þá fylgdum við stelpu sem var að „headhunta“ á vegum hótels þarna í bænum. Hún lagði mikla áherslu á að þetta væri „hhrrótell, nott a hhrrrostel!“, sagði það ca. þúsund sinnum , þar til Arnór sagði bara „YES, WE KNOW, HHRROTEL!!“. Við vorum ánægð með það sem við sáum þar, tvö samliggjandi herbergi og heit sturta og klósett í herbergjunum. Tókum tilboðinu og einnig tilboði stelpunnar, sem ætlaði að sjá um allt fyrir okkur, hótel, dagsferð í Saltvatnið með „english speaking guide“ og svo rútan til La Paz. Hún sagði okkur að það væri óþarfi að vera tvær nætur í Uyuni, hægt væri að taka þessa fínu næturrútu til La Paz, semi-cama, sem þýðir minni sæti, sem þó er hægt að halla aðeins aftur. 11 tímar, piece of cake! Við stukkum á það. Daginn eftir vorum við hress og kát, þrátt fyrir næturgest á herbergið, sem kom ekki einu sinni, heldur fjórum sinnum! Við vöknuðum sem sagt við skrjáf í pappír sem var í rúslinu og í var ávaxtabörkur, en í hvert sinn sem við kveiktum ljósið skaust kvikinið út undir hurðina. Við giskum á að það hafi verið lítil mús eða eðla, mjög þrjósk og hún hætti ekki fyrr en við settum ruslafötuna út. Hinn fíni enskumælandi guide reyndist nú vera grautfúll bólíviani, sem sagði varla stakt orð, fyrr en hann var búinn að tyggja hér um bil fullan poka af kóka-laufum, en þau eru alls staðar! Þetta er sem sagt lauf af kókajurtinni, þeirri sömu og kókaín er gert úr, þetta er selt alls staðar og svei mér þá ef þú bara missir ekki ríkisborgararétt í Bólivíu ef þú tyggur þetta ekki daginn út og inn. Hann fór með okkur á þetta gríðarstóra svæði sem Salar de Uyuni er, Saltvatnið (og hann var eins og hrossin í sveitinni, hundfúll á leiðinni þangað, en svínhress á leiðinni heim!). Fyrst fórum við í kirkjugarð lestanna. Þetta hlýtur að vera eitt skrítnasta „túrist-attraction“ sem við höfum farið á, fullt af lestum, allt að 90 ára gömlum, sem má klifra á og leika sér í.

Æfingar yfir sjávarmáli

Við vorum komin upp í 3000m hæð í Tupiza, fundum vel fyrir því og vorum mjög sátt við að vera þarna í tvo daga, meðan við vorum að venjast hæðinni. Við prófuðum á öðrum degi að taka smá æfingu (hindu push ups á videoi), og það var freeekar erfitt. Eftir 1 mínútu vorum við farin að blása eins og offitusjúkir stórreykingarmenn á kvennafari og þurftum pásu, hehe. Skil vel að Bólivíska landsliðið hafi unnið það Argentínska 6-1 á vellinum í La Paz í síðasta mánuði, en þar eru þeir um 4500m yfir sjávarmáli. Bólivíu-búar voru að vonum ánægðir, Maradonna ekki sáttur og Argentína í sárum. En hvað er hægt að gera í þessari hæð!!! Þetta er svakalega ólíkt því að hlaupa við sjávarmál.

Tupiza - Uyuni í Bólivíu

Vid tókum bus frá Tupiza til Uyuni. Tupiza var litill og hrar bær, eins og felst er í sveitum Bolivíu, litid um liti hér. En fólkid í Tupiza var glaðlegt, þó það væri alvarlegt og maður fann hjálpsemina og umhyggjuna fyrir sér og sínum. Ferðalagid til Uyuni var gegnum gríðarlega fallega náttúru og um leid svakalega þurra náttúru og óblíða. Þetta var þokkalega hressandi vegur, miklar sveigjur og ef það var ekki gil hægra megin, þá mátti bóka að það væri vinstra megin! Bílstjórinn keyrði eins og herforingi. Við keyrðum yfir sléttur og fjöll, en vegurinn var í ágætis standi, mun betri en við í raun bjuggumst við, eftir það sem við höfðum lesið. Það er líklega góður tími núna að ferðast á vegunum, regntíminn liðinn og vegurinn því nokkuð heill, eftir viðgerðir. Alls staðar á sléttunni eru litlir harðgerðir runnar og kaktusar, brúnn sandur á milli þeirra og svo hér og þar liggja naut eða asnar í leti. Dýrin eru vísan á mannabústaði í nánd, sem þegar þeir koma í ljós, eru leirkofar, yfirleitt vatns- og rafmagnslausir. Alveg ótrúlegt stundum að fólk búi í þessum kofum, en oft hanga föt á snúru fyrir utan, sem ég myndi taka sem tákn um stolt og dugnað, því það er sko ekki auðvelt að lifa þarna. Við erum einu „gringó-arnir“ í rútunni, aðrir innfæddir og öðru hvoru kemur einhver röltandi fram í rútu, bankar á gluggann hjá bílstjóranum og það er þá merki um að eigi að stoppa. Eiginlega „in the middle of nowhere“. Furðulegt að hugsa til þess að meiri hluti Bólivíu-búa hafi í raun lifað á þessum sléttum og fjalllendi.

Markadir

I Tupiza (sja frasogn fyrir nedan, allt i vitlausri rod hja mer, sorry, bara svo glod ad komast a netid og geta bloggad, hefur ekki verid mogulegt hingad til i Boliviu, komin med frahvarfseinkenni, svei mer ta, tvi Bolivia er svakalega serstok og mikil upplifun sem eg verd ad koma a bloggid, til ad deila med ykkur heima!). Allavega, her er flest haegt ad kaupa a morkudum, og eg hef ekki enn sed eina einustu "venjulegu bud" her, allt i Kolaport-stil eda bara ad folk situr uti a gangstett med tad sem tad er ad selja, farsimahulstur, supu, koka-lauf og hvad sem er. En svo sjaum vid stundum svona bása, tetta eru solubasar tar sem seld eru galdralyf og alls konar "alternative" laekningar. Medal annars haegt ad kaupa turrkada lambaskrokka.. Anyone?? Bara ad lata vita ef ykkur vantar, hef reyndar ekki hugmynd um hvad turrkadur lambaskrokkur aetti ad laekna, en tad hlytur ad vera eitthvad magnad... Svo sa eg auglysingu um "exotiska drykki" sem haegt var ad kaupa ser. Lama-dyrs-saedi!!! Anyone?

Kosningavakan :)

Klaednadur

Folkid herna klaedist toluvert odruvisi fotum

en vid erum von. Allavega eldri kynslodin. Konurnar eru i tessum tykku peysum, oft med tykk teppi yfir ser, nokkrum pilsum, tykkum sokkabuxum og flatbotna skom. Svo eru taer med tessa svakalegu pipuhatta, grafalvarlegar og tungt hugsi. Yngri konurnar eru svo oftast med eitt barn eda svo a bakinu og nokkur i kringum sig. Tad sem er svo ahugavert, er ad unglingarnir eru i gallabuxum og bol, stelpurnar gellulegar og bara mjog evropst utlit. Tad er tvi skritid ad sja foreldra og born ganga saman nidur goturnar, eins og ad sja nitjandu old og tuttugustu old ganga hond i hond.

Komin til Boliviu

Vid erum komin til tessa serkennilega lands, eftir 8 manudi a ferdalagi, 4 i karabiska hafinu (hljomar voda eksotisk, en mest af timanum vorum vid nu a pinkuponku litilli eyju, Barbados :) og 4 i Sudur-Ameriku. Eg

get ekki notad mina eigin tolvu her (tess vegna engir isl stafir nuna) og mjog erfitt er ad komast a netid her i Boliviu, enda flest i landinu moprgum arum a eftir i tima. Tad er eiginlega tad serkennilegasta vid tetta land og stundum erfitt ad kyngja tvi sem madur ser. Serstaklega tegar svinaflensan er ad ganga yfir, tvi tad er svo sannarlega otrifnadur og mikil fataekt her, og eg get eiginlega ekki imyndad mer hvernig aetti ad dila vid svo slaema veiki i teim adstaedum sem eru her. En nog um tad, flensan er ekki ennta komin hingad, fleiri tilvik a Spani i eftirliti en herna.

Vid komum inn i Boliviu gegnum landamaeri vid Argentinu eftir naeturferdalag i rutu. Hofdum hangid i hotellobbyi fram a midja nott, horfandi a kosningasjonvarpid i tolvunni a medan vid bidum eftir ad rutan aetti ad fara. Svo kom loks timi til ad koma ser af stad, kvedja Argentinu, sem er yndislegt land. Tegar i rutuna kom, vorum vid oll alveg utvinda, hlokkudum bara til ad fa teppid og koddann sem alltaf er lanad og fara ad sofa. En, nei, engin slik tjonusta tann daginn, svo vid vorum half eymdarleg, oll aukafot i toskunum nidri og vid reyndandi ad gera teppi ur stuttermabolum og peysum. Tetta reddadist og vid voknudum vid landamaerin naesta morgun, half myglud enda vaknar madur toluvert oft a tessum ferdum, allavega vid Gaui. Orri sefur eins og engill i rutunum og er alltaf tvilikt katur og hress, svo vid gomlu fyllum vel upp i hlutverkid "tau gomlu!". En baerinn vid landamaerin, het eitthvad Q, man ekki i bili, vid stoppudum bara 10min, var toluvert olikur restinni ad Argentinu. Hrar, kaldur, engir litir og vid bara fegin ad drifa okkur yfir til Villazon. Vissum litid um ad tetta var tad umhverfi sem koma skyldi naestu daga, hratt, kalt og brunt! Tad gekk rosalega vel ad fara yfir landamaerin og vid forum beint i ad leita ad lestinni, tvi vid hofdum lesid ad tad vaeri ekki snidugt ad ferdast med rutum i Boliviu, mun oruggara med rutu, tvi bilstjorar sjaldnast edru. Vid spyrjum eina logguna hvar lestarstodin vaeri, en hann sagdi okkur ad von vaeri a naestu lest eftir tvo daga! Vid aettum bara ad taka microbussinn!! Ok, rutur slaemar, hvernig eru ta microbussar! Vid druslumst af stad med toskurnar yfir rykugar gotur i att ad rutustodinni, faranlega mikill farangur midad vid bakpokalidid, sem roltir lett a faeti i mussunum sinum med allt sem tad a, a bakinu. Tegar vid komum tangad, stekkur Gaui inn medan vid guttarnir bidum med toskurnar og skodum mannlifid. Eg stod og horfdi a gamla rutu sem var full af folki, varla haegt ad kalla rutu, hugsadi eg og nefndi hana "rydhrugu" i huganum. Ta kemur Gaui katur ut, bendi a rydhruguna og tilkynnir "tetta er okkar ruta, forum eftir 10 min! Heppin!!". Eg gat svo sem litid motmaelt, vildi komast af stad, og undirbjo mig undir ad byrja ad lifa eins og innfaeddir, treysta a Gud og lukkuna. Rutan var vel full, gerd fyrir um 50 manns, en ca 60 inni i henni, sem er vist ekki svo slaemt, tvi enginn hekk utan a, og farangurinn var geymdur inni i farangursholfi, en ekki uppi a taki. Ferdinni var heitid til Tupiza, sem er i 3000 m haed og tar var meiningin ad vera i tvaer naetur til ad venjast haedinni. Ferdin gekk nokkud vel, an hremminga, tetta voru 92km, sem tok adeins um 4 tima ad keyra, tvi rutan biladi bara tvisvar. Hjon sem satu fyrir aftan okkur, a okkar aldri med tvo born (og bara tvo saeti, tad hefur vakid nokkra athygli ad Orri fekk sersaeti, krakkar sitja i fanginu, til ad spara aurinn) og eftir tveggja tima ferd for kallinn ad forvitnast um hvad tetta fyrirbaeri vaeri sem Viktor var med i eyrunum. Ipod. Hann fekk ad profa, og tad var hrikalega gaman ad sja hann lifna vid, byrja ad flissa og dilla ser! Sjaid hann a myndinni.

Santiago, Chile

Við stoppuðum tvo daga í Santiago, höfuðborg Chile. Við komum frá suðurhluta Chile, Frutillar. Við höfðum í raun lítið heyrt um Santiago annað en að hún væri ein mengaðasta höfuðborg í heimi og einnig ein auðveldasta höfuðborg í heimi fyrir ferðamenn, því það er svo auðvelt að rata í henni.

Eftir þessa tveggja dvöl í borginni var einstaklega skemmtilegur litur á eyrnapinnunum sem við notuðum, augun orðin rauðþrútin og mikið hnerrað. Alger synd að þetta skuli vera svona og heldur betur tími til að gera eitthvað róttækt í mengunarmálum!!

Orri að klifra

Við löbbuðum heilmikið í almenningsgörðunum í Santiago. Mikið af grænum svæðum og borgin kom á óvart með hversu falleg hún er þrátt fyrir mengunina. Hún var endurgerð eftir risastóran jarðskjálfta sem ég veit ekki alveg hvenær gerðist og í endurbyggingunni var passað að byggja strætin og götum mun breiðari en þau höfðu áður verið. Þetta gerir að borgin er ofsalega falleg og þægileg að vera í, manni finnst ekki þrengt að manni. Þetta er líka ofsalega lifandi borg og sérstaklega seinnipartinn verður allt morandi í fólki og götusalarnir taka við sér. Gaui fylgdist einu sinni með fjölskyldu sem var að setja upp standinn sinn, hjón með þrjá gutta, einn ca. 7-8 ára, einn 2-3 ára og svo einn í vöggu. Þetta var niður í miðbæ og eldri strákarnir voru að skottast eitthvað kringum pabba sinn. Eitthvað voru þeir fyrir honum og allt í einu gargar hann á elsta strákinn (þennan 7 ára) "hvað er þetta, taktu bróður þinn og farið að gera eitthvað, komið ykkur í burtu, við erum að vinna!!". Soldið slakari í barnagæslunni en við ;-)

Litlir kláfar

Í Santiago eru þessir litlu kláfar sem við fórum í. Þeir líta út fyrir að vera tveggja manna, en kláfakallinn (hvaða starfsheiti hafa þessir menn..??) hann tróð okkur öllum fimm blákalt inn í einn pínulítinn klefa og renndi okkur af stað. Rétt áður en kláfurinn fór út af pallinum stoppaði maðurinn hann aðeins og horfði efins upp á vírinn sem heldur draslinu upp, virtist vera í rökræðum við sjálfan sig í nokkrar sekúndur áður en hann skutlaði okkur af stað meðan hann horfði spenntur á vírinn. I was not amused!!.. allavegar fyrr en ég var komin út á þetta og ákvað að það væri ekkert annað að gera í stöðunni en að njóta útsýnisins. Sá einhvern tíma spakmæli sem segir: "worrying is lika sitting in a rockingchair, it gives you something to do, but dosn´t get you anywhere". Ansi gott.

Mr. Bean

Viktor er orðinn svo góður í enskunni og uppgvötaði allt í einu að hann skildi bara allt á dvd diski sem við tókum með okkur, þar sem Rowan Atkinson er með uppistand. Maðurinn er náttúrulega snillingur á sínu sviði og Viktor var ekki lengi að sjá hversu lík þessi stytta er honum Mr. Bean sjálfum.

Vaktaskipti

Það er heilmikið af fallegum byggingum í Santiago. Hér er það forsetahöllin og við vorum svo heppin að hitta á vaktaskipti varðmannanna, en það er heilmikil athöfn sem fer fram annan hvern dag. Ekki veit ég hvort aumingja vaktmennirnir séu á vakt í tvo sólarhringa í þessum fínu fötum, þykku fötum í hitanum. Meðan vaktaskiptin fara fram spilar hljómsveitin skemmtileg og létt lög undir, svo maður gleymir því að þetta eru í raun hermenn og hvert þeirra hlutverk er, annað en að vera flottir. Þarna í forsetahöllinni dó Salvador Allende, lýðræðislega kjörinn forseti Chile í valdaráni hersins 11 sptember 1973 og við tók Pinochet, einræðisherra sem hélt völdum til 1989.

Á ferðinni..

..og voðalega lítið bloggað þessa dagana. Erum búin að vera í Santiago, höfuðborg Chile, sem er víst ein mengaðasta borg í heimi. Voðalega falleg borg til svona 11 á morgnanna, þá byrjar að leggjast yfir hana gul þoka, sem er bara mengun og þessari þoku léttir ekki fyrr en næstu nótt þegar bílunum fækkar. Borgin liggur milli fjallanna sem loka mengunina inni, því miður, svo þokan hindrar mann í að sjá þetta fallega umhverfi sem er í kringum borgina. En við höfðum það gott í Santiago, fólkið einstaklega vinalegt og lífleg borg og skemmtileg. Eftir Santiago var stefnan tekin á Mendoza í Argentínu, þar sem við keyrðum yfir Andesfjöllin, magnað að ferðast svona yfir fjallgarða. Kíkið á myndina, þetta voru svona tuttugu beygjur á brattasta kaflanum og öðru hvoru gegnum yfirbyggða kafla vegna hættu á steinhruni.

Erum svo búin að vera í 3 daga í Mendoza, núna búin að pakka og ætlum að dóla okkur hér fram á kvöld þegar rútan okkar fer af stað, til Tucuman. Eina sem við eiginlega vitum um þann stað er að það er mælt með að hafa með sér mýflugnafælu-sprey... hmmm.

Gleðilega páska!!

Við fengum nú ekki að sofa mikið út þennan morguninn, frekar en líklega aðrir foreldrar súkkulaðigrísa. Hérna í Chile eru það ekki bara eggin sem eru í aðalhlutverki, það eru líka súkkulaði páskakanínur sem eru voðalega vinsælar. Við völdum okkur svona sitt lítið af hverju og fylgdum hefðinni að heiman með að fela eggin fyrir hvert öðru. Eggin bragðast vel, en þau eru nú í nettari kantinum hér heldur en heima og mjög lítið innan í þeim. Við njótum þeirra nú samt og mikið smjattað og kjamsað.

Við ákváðum að taka smá forskot á páskamatinn og hafa hann í gærkvöldi. Það er vegna þess að okkur langaði í kalkún þegar við rákum augun í ferlíkin í búðinni hér. Við keyptum 7kg kvikindi (lásum seinna á leiðbeiningunum að þetta væri miðað við 16-19 manna hóp..) segir kannski smá um matarlystina á þessum bæ. Við erum í fínum bústað og öll tæki sem til þarf til að elda fína máltíð.. nema kannski kröftugur ofn. Kalkúninum fylgdi kjötmælir, svona voða sniðugt lítið dims sem poppar út þegar kjötið er tilbúið. Við settum hann inn um þrjúleytið, leiðbeiningar sögðu 5 tímar og matur kl. 8 var takmarkið. Við gerðum æðislega fyllingu, fulla af eplum því hér er allt morandi í eplatrjám. Um sexleytið var kominn frábær litur á kalkúninn og kartöflur settar upp og forréttur tekinn fram, kex og ostar, rauðvínsflaskan opnuð, pepsíglös leyfð og eggjaleitarleikurinn hafinn. Um sjöleytið farið að skræla kartöflurnar og undirbúa "brúningu" og auðvitað sósuna. Mmmmm, lyktin var æðisleg og voða matarstemmning. Um átta voru kartöflur komnar á borðið, brúnaðar og girnilegar, sósan tilbúin í pottinum, rauðvínsflaskan hálfnuð, pepsíflaskan líka og allir spenntir, nema pinninn. Hann kúrði í bringunni og lét ekki á sér kræla. Þá var gripið í spil, um níuleytið.. enginn pinni og kveikt á sjónvarpi til að yfirgnæfa sultarhljóðin í maganum, um tíuleytið.. enginn pinni, byrjum að horfa á Mission impossible (viðeigandi). Klukkan ellefu, rauðvínsflaskan tóm og helv.. pinninn rifinn úr, helv.. kalkúnninn skorinn í bita og helv.. skásti hlutinn af honum steiktur á pönnu, helv.. sósan hituð upp oooooog eftir fyrstu bitana var aftur komið bros á alla :) Maturinn sem sagt klukkan hálftólf og ísinn á miðnætti. Ekki alveg eftir forskriftinni hennar tengdó, en dulítið í Latin-america stílnum :) og voða góður matur. Snilldin í þessu plani er svo, að í dag borðum við afgangana.. og kannski líka á morgun... hver veit!? Ég er þó ekki bjartsýn á það, þrátt fyrir slíkt eðli. Strákarnir eru farnir að koma ansi oft á óvart með "borðað magn í hverri máltíð". Minnir mig á sjálfa mig þegar ég var unglingur. Ég smurði mér alltaf fjórar samlokur (já, í allt 8 brauðsneiðar) með grænmeti og osti og borðaði þær ALLAR. Svo einu sinni þá gat ég borðað svo lítið, fór til mömmu og sagði áhyggjufull: "mamma, ég held ég sé að verða veik, ég er eitthvað lystarlaus, gat bara borðið tvær og hálfa samloku..". Mamma, sem borðar tvær snittur og tilkynnir svo "úff, ég er PAKKsödd" og er ekki að grínast, hafði nú ekki miklar áhyggjur af þessu. Þegar ég sagði guttunum þessa sögu, þá hlógu Orri og Arnór, Viktor hins vegar spurði: "og hvaða veiki varstu með..??"

Eggjaleit

Hér í búðum er mjög mikið selt af svona litlum súkkulaðieggjum yfir páskana. Ég greip því tækifærið, keypti soldið af þeim og bjó til smá fjársjóðsleit til að stytta biðina eftir páskamatnum. Það reyndist nú stærra verk en ég hafði búist við (að stytta biðina það er að segja) en þetta var ferlega gaman og strákarnir voru eins og blóðhundar á slóð eggjanna. Keppnisskapið!! Vá! Veit ekki hvaðan þeir hafa þetta, við foreldrarnir svona pollróleg og yfirveguð..

Eftir eggjaleit

Allir guttarnir fundu fullt af súkkulaðieggjum og þetta var auðvitað borðað í forrétt fyrir kalkúninn. Veitti ekki af í allri biðinni :)

Petrohué

Guttunum fannst þessir fossar minna á Barnafossa heima og fóru að rifja upp söguna um hvernig þeir fengu nafnið. Sorgarsaga, sem þeir greinilega hafa hugsað þó nokkuð um. Á svæðinu þarna í kring og við vatnið sem áin rennur úr (Lago de todos los Santos) eru litlir hraunmolar sem minntu mig síðan á þegar við gengum upp að eldstöðvunum í Vestmannaeyjum. Alveg sömu litir og sami hiti í jörðinni. Er lífið ekki alltaf svona, upplifanir minna mann á eitthvað sem maður tengir svo minninguna við og þegar maður man svo eftir þessu, þá man maður ósjálfrátt eftir hinu líka. Eða er ég kannski bara að lesa of mikið af Miss Marple..? I wonder...

Kringum ánna..

.. sem Petrohué fossarnir falla í. Í ánni er farið í river rafting og umhverfið er svakalega fallegt. Öðru megin við ánna er yfirleitt þverhnípt klettahlíð þar sem einungis þrjóskustu trén hanga ennþá uppi.

Lamaullin

Titillinn er lama-ullin, ekki lamAUlinnn, en mynstrin á peysum og sjölum hér minna ótrúlega oft á ullarpeysurnar heima. Lamaullin er samt mun mýkri og fíngerðari þræðir.. held ég allavega (prjónareynslan svo sem engin, hvorki hér né heima). Þessi sölukofi var hjá fossum sem við fórum að skoða, fossar sem heita Petrohué (sem þýðir víst land mistursins), en mynd af þeim er hér fyrir ofan. Vörurnar sem þeir gera hér úr ullinni eru rosalega flottar og lamadýrin bæði húsdýr og svo líka villt úti á sléttunni. Þegar við keyrðum yfir slétturnar á leiðinni suður Argrentínu sá maður þau út um gluggann, eins og kindurnar heima. Heima eru það beljur og kindur sem sjást út um bílrúðuna, hér eru það lamadýr og strútar :)

Útsýnið

Ég þreytist seint á þessu útsýni hér í bústaðnum og það fer að slaga í milljónustu myndina svei mér þá. Þessi tvö eldfjöll sem sjást á myndinni sáum við "up close" í smá skoðunarferð sem við fórum í á föstudag. Þetta vinstra megin gaus síðast á nítjándu öld, en þetta hægra megin gaus 1949 síðast. Bæði eru ennþá virk og eins og bílstjórinn útskýrði fyrir mér, þá er þetta mjög spennandi því þau gætu gosið á hverri stundu!! Dammdammdaramm!! Þetta hægra megin var fram að síðasta gosi einni keilulaga, en toppurinn hrundi þá. Ég veit ekki hvað nágrennið hér gerði ef Vulcan Osorno hryndi svona, þetta keilulaga listaverk náttúrunnar er aðal tákn sýslunnar og er á öllum varningi sem er beindur að túristum.

Og enn ein..

Eftir æfingu gærdagsins..

..var ég drifin undireins í rommý!! Spilagleðin er sko ekkert að minnka hjá þeim yngsta í fjölskyldunni, og það var nú bara lúxus í þetta sinn að hafa borð við spilið. Við erum orðin ansi glúrin í að spila í rútum skal ég segja ykkur!!

Ætli það sé ekki nokkuð augljóst hver var að segja "ROMMÝ" hér.

Hér er kominn kisi

Þessi litli krúttbolti heilsaði upp á okkur í gær og aftur í dag, og hefur heldur betur gert sig heimakominn. Þetta er kettlingur, mikill malari og ferlega skemmtilegur.

Kisulóra..

..það er nú ekki hægt að segja að kisinn sé neitt óvelkominn hér. Hann fær svo mikið knúserí, að hann harðneitar að fara út!! Heima hjá honum eru fleiri kettlingar, ennþá minni en hann, svo hann er ekta svona stóra systkyni að flýja lætin og fá smá athygli. Og það fær hann sko!!

Litirnir hér

Sumarið er að klárast hér, laufin aðeins farin að gulna en blómin eru gullfalleg ennþá!!!

Blómin og blómarósin :)

..hvor er með stærri haus??

Vulcan Osorno

Þetta er eitt af eldfjöllunum sem við höfum í útsýni út úr glugganum í bústaðnum hér. Kringum vatnið eru 4 eldfjöll sjáanleg, en í Chlie allri eru 600 eldfjöll!! Osorno er algert málverka-fjall, ekki satt?

Eftir æfingu í dag..

.. við erum að taka okkur á í upphífingum meðan við erum hér og það er ekkert smávegis sem hann Viktor er að sýna framfarir og styrk í þessu. Guttinn náði upphífingu með 8kg vatnsbrúsa hangandi í beltinu!! Arnór og Orri er líka hrikalega duglegir, tóku 20 upphífingar í dag!!

Klipping

Það er mitt hlutverk hér í ferðinni að sjá um klippingu á herrunum, allavega þeim sem þora :) yfirleitt er þetta nú bara snoðun, og Gaui pantaði eina snoðun í dag fyrst við erum komin út úr Argentínu. Snoðun er voða auðveld, sem í raun er erfitt fyrir svona skapandi einstaklinga eins og moi, svo ég hafði gaman af því að æfa mig í dag, hér er ég búin að búa til stall!! Mín persónulega skoðun, eftir að ég var búin að hlæja töluvert, svo ég átti erfitt með andardrátt, er að ég hafi tekið mööörg ár af Gauja með þessum stíl...

Chile

Þá erum við komin til Chile, á lítinn stað sem heitir Frutillar, og verðum hér í 5 nætur. Yndislegt að stoppa hér og hvílast aðeins eftir ferðalög síðustu vikna. Erum í þessum fallega bjálkakofa sem þið sjáið á myndinn! Ekki slæmt, tók hana áðan :) Netsamband hér og því hef ég tekið góða rispu í blogginu, en þetta er nú ekki alveg í réttri röð, orðin kolrugluð af rútuferðum. Ferðalagið hingað til eftir Buenos Aires, er Puerto Madryn-El Calafate-Ushuaia-El Calafate-Bariloche-Chile (Frutillar). Kær kveðja til Íslands!!

Gumsígums og súkkulaði

Vorum eina nótt í viðbót í El Calafate, fallega bjálkabænum, og svo var það lengsta rútuferð sem við höfum farið í til þessa. Frá El Calafate til Bariloche, 28 klukkutímar. Lagt af stað hálfsex að kveldi og komið á áfangastað kl. 22 næsta dag. Og þetta gekk ótrúlega vel. Cirka about 8 DVD myndir, bollur með kæfu, rommý (ekki romm) og svefn, svefn, svefn og det var det. Komin til Bariloche! Þar hittum við á æðislegt hostel, þar sem við fengum heilt hús fyrir okkur, gamalt, lítið timburhús sem minnti á Ásbjarnastaði og vatnshljóð í pípunum sem minnti á Svanshól. Þegar við komum þangað, um hálftólf um kvöldið sögðu þau okkur að við þyrftum að vera mætt kl. hálfátta næsta morgun á lestarstöðina til að fá miða til Chile, önnur rútuferð, ca 5 tímar. Oooog við gubbuðum næstum. Vorum ekki lengi að panta aðra nótt hjá þeim og það var frábært í Bariloche. Rigning reyndar, en svakalega fallegur bær þar sem allt gengur út á essin tvö, skíði og súkkulaði! Ekki nægur snjór ennþá til að skíða, svo við fórum bara í súkkulaðið. Fórum í stærstu súkkulaðibúð sem ég hef komið í, pöntuðum hnallþórur og heitt súkkulaði, og hreinlega ultum út! Enginn gat klárað sinn skammt þrátt fyrir mikla baráttu og það var lítið rætt um súkkulaði meira þann daginn. En bærinn er fallegur og hostelið frábært! Það var byggt við gamalt hús, þar sem eldgömul kona býr, hálfblind með liðagigt og staf. Hún var á rölti þarna um, kom að heilsa upp á okkur tvisvar að spjalla um svæðið og sagði okkur aðeins frá sér. Hún á fjóra gutta sem eru aldir upp í garðinum þar sem hostelið er núna og þetta var eins og að tala við ömmu hennar Heiðu í fjöllunum (veit hún átti afa, en work with me here!). Einn af sonum hennar rekur hostelið núna, stór og þrekinn maður sem talar spænsku með þýskum hreim.

Gaui elskaði að vera þarna, enda sveitastrákur innst inni, þó með smá hommafóbíu! Hann sem alltaf hefur böggað mig um að burstaklippa hárið á sér, ef það er orðið lengra en 3mm, hefur ákveðið að láta ekki klippa sig í bili. Af hverju? Því hann tók eftir mynstri í Buenos Aires, hommapörin voru öll burstaklippt!! Það er frekar afslappað viðhorf gagnvart samkynhneigðum hér í Suður-Ameríku og mikið af auglýsingum í sjónvarpinu um stuðningshópa og slíkt. Allavega, Gaui vill ekki taka neina sjénsa, maður sem gengur um með eiginkonu og þrjá syni á eftir sér, ALLTAF!
Í rútunni að jöklinum var lesbíu-par við hliðiná okkur, að ferðast með mömmu annarrar sem sat fyrir framan þær. Það stoppaði þær nú ekki í að kyssast og kela alla ferðina. Eftir hálftíma tungukossa og kelerí hvíslaði einn guttanna að mér: „mamma, ég held þær séu samkynhneigðar!“. Eftir 3ja tíma rútuferð með keleríinu, hvíslaði annar guttanna að mér: „mamma, helduru að þær séu systur?“.

Sólarupprás í Bariloche!

Þurftum að vakna snemma til að fara í rútuferðina til Chile. Það er nú ekki alslæmt að vakna snemma

og sjá svona sólarupprás!

Olaf!

Í fjallabæjum eru St. Berhardshundar mikilvægir, segja sögur allavega. Eru til að bjarga fólki og gefa þeim vökva þegar þeir villast á fjöllum. Hann Olaf var soldið lúinn á allri þessari ábyrgð, en hrikalega flottur! Hann minnir mig einhvernvegin á Gumma hennar Maríu, stór, traustur, vinalegur bangsi! Erþakki, María?? :)

Ushuaia

Ushuaia var skemmtilega lík byggð á Íslandi, hefði getað verið Hafnafjörður, húsin svipuð og ferlega kalt. Bærinn er hafnarbær, byggður í brekku og húsin flest timburhús. Bærinn er auðvitað frægur fyrir að vera syðsti bær jarðar og gerir auðvitað mikið út á það. Þarna gengum við um og skoðuðum umhverfið, ekki þó lengi því kuldinn og vindurinn var bítandi og við búin að vera í hitanum svo lengi að við erum orðnir sottlir kettlingar í þessum kulda :þ Það er þarna fangelsi, sem er nokkuð frægt, enda syðsta fangelsi í heimi og þangað voru eingöngu sendir glæpamenn sem voru að fá dóm nr. tvö eða meira og þeir urðu að vera sterkbyggðir, því þetta var ekki fyrir vesalinga að lifa af þarna. Fangarnir voru nefninlega í vinnu (allavega þeir sem höguðu sér vel) við að höggva tré, byggja lestarteina og moka snjó. Þeir byggðu og notuðu svo syðstu lest í heimi, hún var tæplega 30km löng, var frá fangelsinu og út úr bænum, að skógarsvæði þarna nálægt. Lestin er kölluð „El tran del fin del monde“ eða lestin til enda heimsins og núna er hún túristattraction, gömul kolalest sem hægt er að fara með síðasta spottann af leiðinni, um 7km. Við gerðum þetta auðvitað, ekki oft sem manni býðst að taka lest á heimsenda, fannst 7km ekki mikið, en þegar við vorum lögð af stað urðum við nú fengin að þetta væri ekki lengra, því lestin fór lúshægt. Guttarnir urðu soldið skrítnir á svipinn þegar við lögðum af stað, hæægt og rólega.. og svo héldum við bara áfram að fara hææææægt og rólega. Viktor bað um að fá að ganga með, fékk það nú ekki, því hann hefði stungið okkur af ef honum hefði dottið í hug að skokka. Lestin fór með okkur um svæði þar sem trjástubbar stóðu eins og kirkjugarður liðinna tíma, tré sem höfðu verið hoggin af föngunum til að hita húsin í bænum. Það voru myndir af föngunum á lestinni, myndir af þeim að vinna í snjónum í röndóttum búningum (eins og Dalton-bræður), með vopnaða verði standandi yfir þeim. Fangelsinu sjálfu var lokað 1947 af Peron, vegna mannúðarstefnu, en er núna safn, bæði um sjálft fangelsisstarfið og svo líka sögu bæjarins. Við guttarnir fórum að skoða fangelsið, Gaui vildi sleppa því, hefur farið í tvö fangelsi áður, m.a. þar sem Nelson Mandela var og fannst lestarferðin alveg nóg sögustund um erfiða og drungalega liðna tíma. Fór í plötubúð í staðinn og skemmti sér vel. Við skoðuðum fangaklefana og þar voru t.d. endurgerðar pappadúkkur af nokkrum föngum, og rituð á vegginn í klefanum saga þeirra og glæpir. Nokkuð ógeðslegt og strákarnir hættu fljótlega að lesa þetta, enda neitaði ég sjálf að lesa þetta. Hrikalegar sögur um barnamorðingja, fjöldamorðingja og inn á milli pólistíska fanga. Úff, þetta var „haaard-core!“ eins og Arnold segir.
Svo voru dagarnir í Ushuaia búnir, og við flugum tilbaka til El Calafate. Ég var að tala um hversu gaman það væri að vera í flugvél og hvetja Orra til að horfa nú út um gluggann og njóta útsýnisins (það er mikil barátta alltaf um gluggasæti og Orri tekur fullan þátt í þeirri baráttu, þó hann fatti ekki alveg akkúru.. J) þegar hann horfði á mig og sagði: Tja, mamma, sko mér finnst þetta nú ekki ævintýri, sko. Ég meina, að fara að leita að gulli og finna, ÞAÐ er ævintýri, eða að týnast í eyðimörk og vera bjargað, ÞAÐ er ævintýri.. EF manni er bjargað. En að vera í einn klukkutíma í flugvél, sorry, en mér finnst það nú ekki vera ævintýri mamma mín, hehe“. Ég átti lítið svar við þessu, nema að biðja um gluggasætið næst J Litli stubburinn orðinn heimsmaður!!

Lestin og trjástubbar

Útsýnið úr lestinni á enda heimsins

Þarna í fjalladalnum er búið að endurgera strákofana sem indjánarnir bjuggu í.

Indjánar

Hér bjuggu indjánar áður en hvíti maðurinn kom og frekjaðist yfir landsvæðin. Eitt af því sem mér finnst alveg stórmerkilegt, er að þeir notuðu bara lítil sem engin föt, þrátt fyrir hrikalegan kulda hérna. Skýrist kannski með því sem þeir borðuðu, sæljón, sjávarfang og villta sveppi kallaða "indian bread". Bjuggu í litlum strákofum.

Lestarferðin rólega..

...þrátt fyrir svipi, þá var þetta nú ágætis ferð hihi. En þetta var ekki alveg "Patagonía express!"

Skólabúningar

Hérna eru krakkar alltaf í skólabúningum og okkur þykja þessir laaaangsamlega furðulegastir. Læknasloppar!! Þetta er til sölu í Hagkaup í Ushuaia :) var nú næstum búin að biðja Gauja að kaupa einn... úúúúúííí.

Jöklapáskaegg!

Argentína þykir mikið súkkulaði-land, enda sterkar rætur til Þýskalands, Austurríki og Ítalíu. Stundum er þetta bara eins og að ganga um fjallaþrop í Austurríki. Og súkkulaðilistaverkin! Ýmislegt hægt að dunda sér við.

Stór klumpur hruninn!!

El Calafate

Í El Calafate, sem er ofsalega fallegur bær, húsin mörg hver bjálkahús og miðbærinn minnir eiginlega á jólaþorp, enda kuldinn eftir því. Dálítil viðbrigði við hitann í Buenos Aires, að maður tali nú ekki um Brasilíu! Heimsóknin að jöklinum var hápunkturinn okkar í þessu stoppi, fórum að honum í gær og það svoleiðis pissringdi á okkur! Rútuferð að jöklinum (sem kallast Perito Moreno og er vinsælasti ferðastaður heimamanna og einn stærsti jökull Suður-Ameríku) og bátsferð að jöklinum fyrst. Þar urðum við gegnblaut, en svo gönguferð á „boardwalk“ til að komast ansi nálægt jöklinum. Hann er svakalega fallegur og hljóðin sem hann gefur frá sér eru rosalegar drunur, þegar stórir klumpar hrynja úr honum í Lago Argentína, stærsta vatn Argentínu. Jökullinn skríður fram 2 metra á hverjum degi og er alltaf að stækka, einn af fáum skriðjöklum í heimi sem er að stækka. Við sáum stóran ísklump hrynja í vatnið með svakalegum skvettum og vorum ansi sátt!! Svo fórum við að fá okkur heitt kakó, enda ÓGEÐSLEGA kalt!!

El Calafate

Hótelið sem við vorum á þarna er byggt við gamla flugvöllinn og flugbrautin því gatan. Engin smá-gata.

Háhyrningar

Á Peninsula Valdes svæðinu eru háhyrningar sem haga sér á annan hátt en nokkurstaðar fyrirfinnst í heiminum. Þeir koma upp á ströndina 3-4 karldýr saman og veiða sæljónsunga í matinn fyrir hópinn sinn. Þeir koma allt í einu upp úr sjónum, henda sér í flæðamálið og ná unga í ca 4 skipti af 10 tilraunum sem þeir gera í hverri fjöruferð. Þetta eru engin smálæti þegar þeir koma og þeir gera þetta bara ákveðinn hluta út ári, meðan sæljónsungarnir eru ekki búnir að læra á þessa hegðun háhyrninganna. Maður myndi halda að þessi flykki eigi það á hættu að komast ekki útí aftur, en þeir einhvernvegin mjaka sér í ölduna og komast alltaf út aftur. Þetta er víst algerlega magnað að sjá og ferðamenn koma í búntum í von um að vera svo heppnir að sjá þetta gerast. Við fórum ekki þarna (þetta er mynd af mynd :), vildum frekar fara í mörgæsanýlenduna, enda engar mörgæsir að sjá á Íslandi OG alls ekki líklegt að hitta á að sjá þetta gerast. Það þarf að keyra um 450 km rúnt til að skoða þetta og þar sem við vorum "milli" tveggja 17 tíma rútuferða, var laaangur bíltúr á malarvegi ekki freistandi. Hópur frá hostelinu fór að reyna að sjá svona árás, en voru ekki nógu heppin, háhyrningarnir voru ekki í fjöruveiði þann daginn.

Puerto Madryn

Við fórum frá Buenos Aires þann 21 mars, 17 tíma rútuferð til Puerto Madryn í Patagoníu. Patagonía hefur verið óskastaðurinn minn lengi, enda lesið mikið um þetta landsvæði, sem þykir mjög fallegt og er á heimsminjaskrá UNESCO. Hér eru gríðarlega þurrar og flatar sléttur sem við keyrðum yfir á leiðinni til Puerto Madryn, fyrsta áfangastaðar eftir Buenos Aires. Bærinn er eins og vin í eyðimörkinni, allt þurrt og rykugt í kringum bæinn, sem liggur við strönd Gulfo Nueve, en sá flói er frægur fyrir að vera „fæðingastaður hvalanna“. Þangað koma hvalirnir í september til að fjölga sér, fæða og ala upp ungana sína á svæði sem þeir eru friðaðir. Ströndin í bænum er frábær göngutúraströnd og við tókum auðvitað hrikalega æfingu þarna einn daginn. Alls staðar í bænum er að finna einkennismerki Puerto Madryn, hvalasporðinn upp úr vatninu.

Það var þó ekki eina ástæðan fyrir okkar heimsókn þangað, en við höfðum mestan áhuga á að koma til Punta Tombo að heimsækja stærsu mörgæsanýlendu Suður-Ameríku.

Við vorum á Hi Patagonia-hostelinu, þar sem Gaston ræður ríkjum. Okkur fannst það alveg frábær staður, vinalegt hostel og þægilegt, sanngjarnt verð og það sem var einna skemmtilegast var að tvö af þessum þremur kvöldum sem við vorum þarna, voru grillkvöld þar sem gestir hostelsins sátu saman og voru dekraðir af góðum mat og skemmtilegum sögum. Það var frábært að skiptast á ferðasögum með hinum gestunum, t.d. strákarnir frá Frakklandi, en annar þeirra hafði verið 6 mánuði í vinnu í Mexico borg. Þar sagði hann Mexicana alveg dýrvitlausa í alls konar Power Point forwardaða meila, og öðru hvoru heyrist skelfingaröskur úr einhverjum básnum, þegar sá hinn sami fær sendan Power Point mail frá galdranorn. Það er trú í Mexico að galdranornir geti lagt bölvun á mann, en eitthvað fannst vini okkar þetta ólíklegt og reyndi að spyrja Mexicanana með sínum frábæra ensk/franska hreimi: „do you really sink, sat if sere was a wítsh, sat she would use a power point..??“.
Svo var þarna Þjóðverji á ferðalagi um heiminn, bankastarfsmaður sem tók sér launalaust árs leyfi, mjög ótýpískt fyrir Þjóðverja. Hann hefur átt soldið erfitt hér í Suður-Ameríku, því verandi Þjóðverji, þá er hann gríðar-stundvís, en hér snýst allt um „mas o ménos“ sem þýðir „meira eða minna“, og t.d. þegar sagt er klukkan hvað að hittast? „ehh, klukkan tvö... mas o ménos“ og það getur þýtt svona hálf þrjú-þrjú, en Þjóðverjinn er auðvitað mættur korter í tvö!
Svo var það gaurinn frá Israel, 22 ára, búinn að vera 3 ár í hernum og berjast í tveimur stríðum. Skrítið að hlusta á hans lífssögur og lýsingar á baráttunni við Hamas. Hann sagði að það væru alltaf tvær hliðar á öllum þessum stríðslýsingum og yfirleitt væri hann ósáttur við báðar. Hann er sem sagt á móti stríðinu, eins og líklega flest venjulegt fólk í Israel og Gasa, sem vill bara fá að lifa í friði, eðlilegu lífi. Svo var par frá Englandi þarna, eða þau búa í Englandi, en hún er frá Suður-Afríku og hann frá Ástralíu. Þau voru mjög skemmtileg og hafa ferðast mikið um ævina. Ætla í þessari ferð að fara bæði til Páskaeyju og Galapagos! Það eru ansi dýrar ferðir, svo vonandi verða þær góðar :) Hittum einnig stelpu sem er frá Buenos Aires, en er að vinna á Peninsula Valdes Estansia, sem er kindabúgarður á Peninsulasvæðinu sem er heimsfrægt fyrir dýralíf og þá sérstaklega vegna háhyrninganna. Stelpan er guide í mörgæsa-svæðinu þar nálægt. Hún sagði okkur heilmikið um sögu Argentínu og útskýrði t.d. hvers vegna þessi litlu altari eru við vegina alls staðar. Eru til minningar um fólk sem hefur lagt sitt af mörkunum fyrir landið sitt. Svo eru mörg altari til minningar um konu sem lést í eyðimörkinni eftir að hún gekk af stað, með nýfætt barnið sitt til að fara til eiginmannsins, sem var að berjast fyrir Argentínu gegn Spánverjum. Hún lést úr vatnsskorti á leiðinni, en barnið lifði með því að drekka brjóstamjólk úr látnum líkama móður sinnar, þar til því var bjargað. Atvinnubílstjórar stoppa við þessi altari og leggja fullar vatnsflöskur hjá því, til minningar um þessa konu og í von um að hún veiti þeim vernd á vegum landsins í staðinn.

Ef þið rýnið í myndina, þá sjáið þið stóran hund ganga með okkur, hann ákvað í smá stund þarna á ströndinni að eiga okkur, gekk með okkur nokkra kílómetra, stór og skítugur en voðalega vinalegur. Við skírðum hann Björn, því hann var eins og björn. Fyndið með svona atvik, að þegar hann gekk þvert yfir teppi hjá fólki sem var í huggulegu picnic á ströndinni eða terroriseraði litla púðluhunda í bleiku og tölti svo til okkar aftur, þá fengum við þvílík augnaráð frá fólki. Og það fyndna var, að við fengum samviskubit! Eins og við bærum ábyrgð á þessum flökkurisa!!

Poppkorn..

..í Suður Ameríku er aldrei með salti, heldur með ýmist sykri, karamellu, jarðaberjabragði eða einhverju gumsigumsi. Hér er þessi fína poppkornabúð í Puerto Madryn og við keyptum jarðaberjapopp.

Mörgæsadans

Þessi litla mörgæs var mjög forvitin um hvað ég væri að gera og þar sem mörgæsir hafa augun sitthvoru megin á hausnum, þá þurfa þær að horfa með augunum til skiptis, sem sagt fyrst hægra auga, svo vinstra, svo aftur hægra o.s.frv. Ég komst að því seinna sama dag, að þegar þær vagga hausnum mikið fram og tilbaka, þá er það vegna þess að maður er að pirra þær. Sama hversu krúttlegar þær eru í þessu vaggi, þá eru þær bara pirraðar. Things ain´t always what they seem...