Eina málverkið í íbúðinni!!

Þetta afskaplega "fína" málverk er í íbúðinni okkar. Ég tók mynd af því og hef skírt myndina "Hugsað út fyrir rammann!". Styrkleiki að geta það! :)

Buenos Aires

Þá erum við strax búin að vera hér í BA í viku (á morgun) og erum farin að rata um hverfið, voða dugleg. Loftslagið hér er rosalega þægilegt, finnst mér, ca. 25-30°c hiti og þægilega svöl gola. Gauja finnst þetta nú aðeins í kaldara lagi, er algert hitadýr. Við erum komin með fínt vikuplan hérna í æfingum og spænskukennslu heimatilbúinni (því við erum með hjóðbókarnámskeið með okkur) og dagarnir líða hratt. Gaui er með einhverja flensu, hiti og hálsbólga og þegar hann er lasinn þá á hann alveg hreint gríðarlega bágt. Hann var afspyrnu slappur í gær, en er betri í dag og aðeins léttari í skapi eftir því :) Hann setti mér fyrir verkefni í fyrradag (áður en hann veiktist), að skipuleggja hvert við skyldum halda eftir 21. mars þegar BA-dvölin er búin. Ég fór í málið í gær, settist með Suður-Ameríku bókina að vopni og tölvuna, þegar aðrir fóru í spænskukennsluna (sjáið þetta á myndinni). Ég fann hina og þessa staði, Gaui vildi lítið sem ekkert blanda sér, en hlustaði á hugmyndir og leist ágætlega á. Eftir því sem á daginn leið hækkaði hitinn hjá honum, og þá fór hann að leggjast yfir einkabankann. Hmmm, flensa og bókhald fara nú ekki vel saman... Ég var síðan komin með planið, við förum með rútu niður eftir Argentínu, tökum flugvél frá El Calafete, sem er lítill bær, fljúgum til Ushuaia og verðum þar í tvo daga. Það sem er sérstakt við Ushuaia er að það er syðsta byggða ból jarðar!!! Við þurfum þá loksins að nota þessi hlýju föt og hettupeysur sem við höfum dröslað með okkur yfir hálfan heiminn. Gaui samþykkti flugmiðana, leist á hugmyndina um að fara alla leið suður, en þegar ég hélt áfram, vildi náttúrulega sýna lit og standa undir ábyrgðinni "skipuleggjari", þá leit hann upp úr tölvunni, með klósettpappírinn í nefinu og stundi rámri röddu: "þú bara finnur leiðir til að eyða og eyða peningum... hrmmff". Ekki alveg í ferðagírnum kallinn, en þetta var nú flensan að tala. Í dag líður honum mun betur og bólar ekki á skapvonsku, hehe.

En þetta er náttúrulega það sem við erum alltaf að vinna með, þessi blessaða króna og hvernig ferðasjóðurinn, sem hefur minnkað leiðinlega mikið, með gengisfallinu, getur dugað okkur fram á sumar. Stærsta ákvörðun í þessu "látum peninginn duga-ferli" er að við höfum ákveðið að einblína á Suður-Ameríku og Mið-Ameríku. Það kostar óheyrilega mikið fyrir okkur fimm að fljúgja t.d. héðan og til Nýja-Sjálands eða Ástralíu, og það sama er að segja, um að fljúga til Afríku eða Asíu. Það er ofboðslega margt spennandi að sjá og skoða hér "nálægt", Argentína, Chile, Perú, Ekvador, Mexicó, Costa Rica og áfram má telja. Við erum ánægð með þessa ákvörðun og sérstaklega vegna þess að það var einróma samþykkt að búa til "Álfu-ferða-áætlun". Við stefnum sem sagt á það að taka heimsálfurnar, eina í einu, á næstu árum. Byrjum að safna um leið og við komum heim, og eftir 2-3 ár verður næsta heimsálfa skoðuð. Ferðalögin verða nú ekki alltaf jafnlöng og þetta, kannski notum við sumarið í þetta og hver veit nema við fáum ömmur eða afa með í slíka ferð :) Orri var reyndar soldið lengi að samþykkja álfuferð, við skildum ekkert af hverju hann var svona tregur í taumi, þar til hann með tár í augum gat stunið upp: "mig langar bara EKKERT til að hitta álfa!!!!".

Dýragarðsferð

Fórum í dýragarðinn í fyrradag. Hann er nokkuð stór og inni í miðri borg. Garðurinn hefur þá stefnu að hafa eingöngu dýr sem ýmist hafa alist upp í dýragarði og gætu ekki komist af í náttúrunni, eða dýr sem hefur verið bjargað frá dauða. Þetta er skemmtilegt svæði og flest dýrin hafa gott pláss og líður vel. Sá eini sem var eitthvað letilegur í hitanum var greyið ísbjörninn, hann lá á maganum í sólinni, með alla útlimi úti og dormaði. Skiljum ekki af hverju hann fór ekki í skuggann, eða í vatnið sem hann var með, en kannski geta meira að segja ísbirnir lært að elska hitann...? Þessi úlfaldi var nú ekkert að splæsa brosi á okkur þrátt fyrir að líða ágætlega. Slefaði eiginlega bara að okkur. Viktori finnst hann minna á Þórð húsvörð... (vil taka það fram að hann er að meina þennan sem Laddi leikur, ef það skyldi nú vera Þórður húsvörður í Varmárskóla).

Dýrin í Amazon

Þessi æðislegu fiðrildi er að finna í Amazon-regnskóginum. Það var hús með alls konan skordýrum í dýragarðinum, ýmist lifandi eða dauð, og dýrin sem finnast í þessum stóra skógi eru svakaleg. Litadýrðin á fiðrildunum gerði að mig langaði nú soldið að fara í Amazon, en svo þegar ég sá hin kvikindin, þá var ég svo sem alveg sátt við að sleppa því. Við höfum farið mikið fram og tilbaka með það hvort við ættum að taka ferð í Amazon, en ákváðum að hættan á malaríu og öðrum sjúkdómum væri aðeins of mikil. Ef við værum ekki með litla gutta í ferðinni, þá myndum við slá til. Amazon-ákvörðunin var sett í nefnd, setta fimm nefndarmeðlimum, sem unnu hratt og örugglega. Nefndin ákváð að við myndum taka góða Amazon ferð þegar þeir eru komnir kringum tvítugt. Þá verður farin ævintýraferð í frumskóginn!! Eitthvað í kringum 2018-9.

Skrítnar

Ég hreinlega veit ekki hvaða kvikindi þetta eru, en það stærsta er um 40 cm langt og ég eiginlega varð orðlaus þegar ég sá þetta. Guttarnir stundu: "oh, vildi að þetta væri lifandi, okkur langar að sjá

það fjúga!" og ég hugsaði bara "oj nei!!". Þetta er nú allur þroskinn...

Flugur í Amazon

Flugurnar í Amazon skóginum eru eins og hin dýrin, í stærra lagi, en þessi í miðjunni er ca. lófastærð á fullorðnum manni. Ég er alveg hætt að kvarta yfir húsflugunum heima.

Sáum líka þennan...

..honum líður víst best í regnskóginum eða tropískum svæðum, en sjaldgæfur í köldum löndum. Þetta er félagsvera, mjög skrafhreifinn þegar sá gállinn er á honum, en þegar hann kippir í norðan-kynið getur verið þungt í honum og erfitt að fá hann til að gefa frá sér önnur hljóð en "hrmmf". Einstaklega gáfað og skapmikið dýr, sem verður myndarlegra með aldrinum.

Alltaf nóg að gera..

...þegar maður er mamma.

Tvífari Dimmu

Löbbuðum í dýragarðinn í fyrradag og gengum framhjá þessari krúsídúllu. Við áttum ekki til orð yfir því hvað hún er lík henni Dimmu okkar, sem bíður eftir okkur heima hjá ömmu Dóru meðan við erum á þessu flakki. Eða "bíður og ekki bíður", hún er í svoddan ofdekur-eldi að hún eflaust kvíðir því að við komum heim "litla" kisan. No more

sweet life, just diet diet diet..... En þið sem þekkið Dimmu, takið eftir hvað þessi á myndinni er lík Dimmu í framan!! Og þið sem ekki eigið ketti: "jú, víst eru kettir með mismunandi andlitsdrætti!!"

Kaffihús...

...Viktor er mjög duglegur við að hvetja okkur til að fara á kaffihús, það er hreinlega eitt af því skemmtilegasta sem hann gerir (fyrir utan að glíma í BJJ). Þá fær hann eitthvað gott að drekka og eitthvað gott í gogginn, og þá er minn ánægður. Haldiði að við höfum ekki bara fundið gamla góða Mirandað hérna í Buenos Aires. Það heitir reyndar Mirinda.... en þetta er sko sama tóbakið!!

Stór "Hljómskálagarður"

Í ca. tíu mínútna göngufæri er stór almenningsgarður, þar sem meðal annars fótboltasvæðið þar sem strákarnir æfa, er. Garðurinn minnir okkur soldið á garðana í Odense, fólk liggur hér og þar í grasinu, kelandi, æfandi eða sofandi. Mikið dýralíf er í garðinum, fuglar og pöddur, en það er laaaangmest af hundum. Þetta er greinilega einhver samkomustaður hundaeigenda, og einnig hundapassara. Við hér um bil hvert tré í garðinum eru bundnir 5-7 hundar, geltandi og vælandi, dillandi rófunni og bara yfirleitt í mega góðu skapi. Svo gengur fólkið á milli og tekur nokkra með sér, röltir með þá hring eða að kaffistandinum, fer svo tilbaka og sækir næsta hóp. Hundarnir virðast skemmta sér vel í svona stórum hópum, við höfum mest séð einn mann með 14 hunda í bandi af hinum ýmsustu stærðum og gerðum.

Fótboltasvæðið..

..er í miðri stórborginni og háýsin allt í kring eins og þið sjáið á þessari mynd, þar sem Arnór er að fara að taka innkast. Æfingasvæðið eru sex gervigrasvellir, allir afgirtir, og svo er risastór girðing í kringum allt, með járnhliði sem er læst með hengilás. Svo þegar æfingin byrjar, koma krakkarnir að hliðinu, bara svo inná vellina með sínum þjálfara og þegar æfingin er búin, mynda þau röð og foreldrar kallaðir upp til að taka á móti barninu áður en því er hleypt út úr girðingunni. Ef foreldri er ekki komið, fær barnið ekki að fara út, það er sem sagt mjööög mikil gæsla hér. Liklega eitthvað sem er þörf á, enda margur misjafn sauðurinn þegar stórborgir eru annars vegar.

Fyrsta fótboltaæfingin í BA hjá Orra

Hér er svo Orri á sinni fyrstu æfingu í gær, mjög einbeittur og rosa duglegur. Var svo á annarri æfingu í dag og er mjög kátur með þetta. Finnst æfingarnar samt heldur stuttar, baaaara klukkutími, enda vanur 3 tíma æfingum í Kick Start á Barbados.

Fyrsta fótboltaæfingin í BA

Arnór að spila, myndin er tekin rétt áður en hann skorar mark. Sést glitta í þjálfarann hans þarna á bak við. Hann er mjög skemmtilegur og tók stórt "goooooooooooooooooooooooooooooooooal" þegar Nórinn skoraði.

Fyrir utan húsið

Þarna erum við komin í háhýsið sem við búum í og vorum að bíða eftir leigusalanum. Gaui hafði talað við hann í síma frá rútustöðinni og hann talaði enga ensku. Svo Gaui, á sinni menntaskólaspænsku, taldi sig hafa skilið kallinn rétt, að við ættum að hittast fyrir utan húsið. Þar biðum við lengi vel og nörtuðum í sólblómafræ sem ég hafði keypt í Puerto Igazu.

Eitthvað erum við nú að verða harðari af okkur í sambandi við pöddur, því við vorum öll búin að fá fræ í lófann og kjömsuðum á þeim, þegar ég kíki í dósina og sé bara nokkrar skríðandi pöddur þar ofan í. Ég hætti við að fá mér aðra lúku og lét hin vita af þessu. Strákarnir skyrptu fræunum út úr sér án þess að segja neitt, en Gaui stóð bara og japlaði. Ég hugsaði bara, "nú.. honum er líklega alveg sama" þegar ég sá hann demba restinni upp í sig og fer til að henda dósinni. Svo kem ég tilbaka, og segi lágt, eiginlega við sjálfa mig "soldið pirrandi þegar það eru pöddur í matnum sem maður kaupir..". Þá heyrist í Gauja "HA.. PÖDDUR...??". Þá hafði hann bara ekki heyrt í mér, en ég haldið að hann væri bara svona cool á þessu og var ekkert að æsast yfir þessu. En svo var þetta bara gleymt, enginn að vesenast yfir þessu, eða kúgast eða neitt slíkt. Allir búnir að éta pöddur... pirrandi... en hey, so what... hmm.

Svo endaði nú með því að leigusalinn kom og hann mætti með bróður sinn, sem kunni smá í ensku, svo þetta gekk bara ágætlega og íbúðin er lítil en alveg allt í lagi. Þeir vildu leiga okku aðra íbúð í næsta hverfi, þegar þeir sáu að við værum fimm, en hún kostaði töluvert meira og okkur er alveg sama þótt við séum ekki í "hús og hýbýli", bara aðalatriði að það sé öruggt hverfi, svefnstaður fyrir alla og eldhús og bað. Þá erum við góð. Svo er náttúrulega eitt sem er frábært, það er að við erum svo hátt uppi að það nenna ekki maurar eða mýflugur hingað upp!!

Ferðalög geta verið lýjandi

Arnór hérna þungt hugsi eftir að við vorum rétt nýkomin í íbúðina. Gaman að fylgjast með því hvernig þeir guttarnir bregðast misjafnlega við nýjum stöðum og svo líka hversu mikið auðveldara þeir eiga með þetta núna, heldur en fyrst. Í byrjun ferðarinnar, í ágúst, voru Arnór og Orri frekar óöruggir og þurftu mikinn stuðning og hvatningu til að prófa nýja hluti. Viktor var rólegri, var eins og blóm í eggi strax í New York, eins og hann hefði aldrei gert annað en að ferðast milli staða og stórborga. Núna eru Arnór og Orri líka orðnir miklu öruggari. Kom mjög vel í ljós í dag þegar þeir fóru á sína fyrstu fótboltaæfingu hér í Buenos Aires. Ég mætti með þá, fullt af guttum á svæðinu, þeim sýnt hvaða hóp þeir áttu að fara í og fóru þangað. Ég sá að Arnór spurði þjálfarann hvort einhver talaði ensku, fékk svarið að það væri nú ansi lítið. Arnór hummaði bara og dembdi sér svo bara í æfinguna. Ekkert mál!! Gaman að sjá svona aukið sjálfsöryggi hjá þeim og ég held það sé alveg á hreinu að þeir eru að læra ofboðslega mikið á þessari ferð.

Litla stofan

Hér erum við nú ekki búin að koma okkur, en það stoppar nú ekki Viktorinn í að hafa það huggulegt yfir tölvunni í litlu stofunni á 13 hæð, með útsýni yfir háhýsin í kring. Hér sit ég akkúrat núna meðan ég skrifa þetta, á nákvæmlega sama stað og Viktor situr á myndinni.

Orri með svartar tásur eins og hinir

Eins og myndin sýnir, þá voru tærnar ansi svartar eftir fyrsta daginn í íbúðinni hér. Íbúðin var ofboðslega skítug reyndar alls staðar og fyrsta daginn sem var síðasta laugardagur, þá vorum við eiginlega bara þrífandi, þrátt fyrir að vera nýkomin í bæinn í ansi langri rútuferð OG það var 11 ára giftingarafmæli hjá okkur Gauja. Þetta var bara OF skítugt. Var að hugsa þetta eftir á, skildi eiginlega ekki hvað það er mikill skítur í teppinu, en það er bara ekki hefð fyrir að fara úr skónum hér áður en maður kemur inn í hús. Það er bara gengið beint inn, og kannski bara í svona rigningar/snjó-löndum eins og Íslandi sem þetta er nauðsynlegt. Allavega, við þrifum fullt og þetta er að verða nokkuð gott. Náum samt ekki úr teppinu, ryksugan sem fylgir íbúðinni hefur örugglega verið í eigu iðnaðarmanna, (áður en leigufélagið keypti hana á antikmarkaði) sem notuðu hana í steypu- eða múrvinnu, hún spýtir bara út úr sér rykmekki svo allt verður "blurry", og ekki halda að það sé rauðvínið, þó það sé svaka ódýrt hér.. :)

Argentína, skógurinn

Alltaf gaman að byrja bloggið á huggulegri dömu, eins og þessari könguló. Viktor hefur gaman að þeim, verður ábyggilega skordýrafræðingu, hann sér alls staðar skordýr og er mjög duglegur við að benda okkur á þau, sérstaklega ef þau eru virkilega ógeðsleg!! Erum búin að sjá fullt af þessum köngulóm, þær eru ca jafnstórar og lófinn á fullorðnum og spinna risastóra vefi þvert yfir göngustígana í skóginum... svona hávaxið fólk eins og við, fer að ganga örlítið hokið.. alveg óvart.

Igazu fossar, Puerto Igazu og Río Tropic hótelið

Þá erum við komin til Argentínu, Puerto Igazu heitir bærinn og Igazu fossarnir aðalstjörnurnar á þessu svæði. Ég hef alltaf haft svolítið rómantískar hugmyndir um Argentínu eftir Madonnu myndina um Evitu (ég veit, ekki mikill kúltúr í því..) og lagið „don´t cry for me Argentina, the truth is I never left you... osfrv.“, oh, svo flott lag. Og ég er ánægð með það sem ég hef séð hingað til. Rútuferðin hingað tókst vel. Hún byrjaði seinnipartinn á mánudag, á Rodovaria í Ríó, við mætt með allt okkar hafurtask eftir leiða kveðjustund á Barra Beach. Við höfum haft það ofboðslega gott þarna, Barra alveg einstaklega gott hverfi með allt sem maður þarf til að lifa góðu og einföldu lífi, eins og Gaui gat stunið upp gegnum ekkann: „vinalegt fólk, ávextir alls staðar, hægt að labba í allt, jiujitsu, strönd, sjór og sól“. Við ætlum að koma aftur þangað, það er á hreinu.
Nú svo hófst rútuferðin, við spennt að sjá hvernig þetta færi fram. Sætin voru frábær!! Þetta eru eiginlega lazyboy-stólar, geta hallast alveg aftur (reyndar gat ég nú ekki nýtt það, þar sem ég þekkti manninn fyrir aftan mig (Guðjón heitir hann) og hann misnotaði kunningsskapinn óspart og kvartaði ef ég var komin of langt aftur) og fótskemill. Barinn sem við höfðum beðið spennt eftir að sjá og áttum eitt sæti við, reyndist nú bara vatns og kaffistöð, selfservice, og kaffið sem var í automatnum dýsætt, að brazza-sið. Ódrekkandi andsk.. Þegar ca. 5 mín voru búnar af ferðinni hófst dvd-mynd á skjánum, hljóðið úr henni glumdi yfir alla rútu, svo maður hafði lítið val um hvort maður vildi horfa og heyra. Og þetta var þessi svakalega ofbeldismynd, með kynferðislegu ívafi, svo að við foreldrarnir höfum verið í mesta basli síðustu daga við að svara flóknum spurningum um siðfræði, framhjáhald og tilgang lífsins. Eftir þessa mynd kom önnur ansi svæsin og þannig var þetta trekk í trekk. Myndirnar dekkuðu eiginlega öll dökk svið mannlífsins: eiturlyf, ofbeldi, fangelsi, forsetamorð, skilnað, spilltar löggur og kynlíf. Inni í þessu leyndist ein rómantísk gamanmynd sem ég naut mikið, en svo furðulega vill til að öllum strákunum tókst að sofna undir þeirri mynd!
Tímarnir 22 í rútunni liðu bara ágætlega og þetta var bara ekkert mál. Við komum svo til Puerto Igazu um fjögurleytið á þriðjudeginum. Það fór smá tími í að finna banka til að kaupa Argentínska pesóa til að geta borgað fyrir leigubílinn á hótelið. Það gekk á endanum og hótelið er rosalega kósí. Það er svona bjálkakofaraðhús, 9 herbergi, misstór, liggja í hálfhring utan um litla sundlaug. Rólegt og inni í skógi, sem er þónokkuð byggður, hús hér og þar og fjölskyldur með fullt af börnum og hundum allt í kring. Skrítinn jarðvegurinn hér, virðist vera rústrauður, og allar götur og moldin í kring í þessum lit. Setur soldið tóninn fyrir tilfinninguna af Suður-Ameríku. Það er algengt að sjá krakka, allt niður í 6-8 ára með litlu systkyni sín töltandi á eftir sér, og það yngsta bundið á mjöðmina, oft ekki meira en nokkurra mánaða. Þessir krakkar eru þá að selja eitthvað, eða þá á göngu á eftir foreldri, sem er með stórar töskur af handverksmunum sem þau eru að selja. Ótrúlega fallegir munir. Ég fíla vel þetta fólk, því það er alls ekki ýtið. Það býður manni að skoða, ef maður vill ekki skoða, þá bara nikkar það og heldur áfram, er ekkert að bögga mann.
Fyrsta daginn okkar í Argentínu vorum við bara á hótelinu og við sundlaugina, enda frekar ryðguð eftir rútuferðina og gátum ekki hugsað okkur að taka bíl inn í bæ til að borða. Hjónin sem eru með hótelið hér, er ekki með kvöldmat, en hann pantaði pizzu fyrir okkur og reddaði rauðvínsflösku, svo við gátum slakað og legið í leti meðan guttarnir hömuðust í sundlauginni. Ótrúlegt hvað börn eru orkumikil, ég meina það, ekki einu sinni 22 tíma rútuferð gerir þá lúna í hausnum, það var bara djöflast af enn meiri krafti, eins og til að bæta upp tapaðan tíma í djöflagangi meðan þeir þurftu að sitja kyrrir í mjúku rútusæti og horfa á ofbeldismyndir!! Hótelið er mjög „low key“, bara rúm á herberginu og baðherbergi og loftkæling. Ekkert sjónvarp, og ég var að rifja það upp að það eru að verða tveir mánuðir síðan við horfðum á sjónvarp, ég meina ég fréttir, barnatíma eða eitthvað þannig. Það var náttúrulega horft á sjónvarpið í rútunni, þótt við værum stundum alveg til í að sleppa því og guttarnir grófu sig undir teppin, settu kodda yfir eyrun og horfðu út eða reyndu að sofna. Þetta er frekar ódýrt hótel,, en voða hreint og þægilegt og vinalegir eigendur, ung hjón sem eiga litla eins árs stelpu, sem trítlar um allt og er forvitin. Svo eiga þau líka stóran hund, einhverskonar Dobermann-tegund, nema breiðari. Hann gæti verið soldið „scary“, en hann er bara svo rólegur og dúllulegur, því hann gengur um allt með tusku í kjaftinum, sem er svona eins og snuðið hans! Bærinn, Puerto Igazu, gegnur bara út á fossana. Þetta er eins og lítið „souvenier bær“, því það eru íbúarnir, sem eru fáir, og svo eru það túristarnir, sem eru gríðarmargir og stoppa yfirleitt ekki meira en 2-3 daga. Soldið sérkennilegt svæði, en vinalegt.
Svo á miðvikudeginum, eftir góðan morgunmat, fórum við að skoða fossana. Tókum daginn ekkert allt of snemma, en náðum að skoða mestan hluta fossanna. Þetta er svakalegt svæði, Igazu fossarnir samanstanda af 275 fossum, sem geta farið upp í yfir 300 fossa, þegar rigningar eru miklar. Við tókum bátsferð upp ána, sem endaði í að báturinn siglir með mann ansi nálægt einum fossinum, þannig að allir verða gegnblautir, voða gaman og mikið stuð. Svo bara skoðuðum við svæðið, gengum heilmikið og á svæðinu er líka heilmikill skógur og villt dýralíf, með köngulóm, risamaurum, eðlum, einhvernskonar þvottabjörnum, öpum, hrægömmum og öðrum fuglum og svo toppurinn; jagúar. Við sáum margar af þessum dýrategundum, þó ekki jagúarinn, þeir eru fáir og eru bara á ferð á nóttunni. Við ákváðum að geyma skoðun á stærsta fossinum þar til í dag, enda gaman að þurfa ekki að flýta sér of mikið við að skoða þennan fallega stað. Fórum á góðan kjötstað í gærkvöldi, fengum stóra nautasteik og þó svo svæðið hér þyki ekki alveg það besta í nautakjötsgeiranum, þá var þetta fínn matur.